reporjazz

Γνωρίστηκαν τυχαία. Όπως δηλαδή γνωρίζονται όλοι οι άνθρωποι πάνω- κάτω. Στο περίπτερο. Αυτός είχε πάει για τσιγάρα. Κι’ αυτή για τσιγάρα. Το μόνο πράγμα που εκείνη την ώρα βρήκε να της πει ήταν «καπνίζουμε την ίδια μάρκα».
«Δεν τα αγοράζω για μένα», απάντησε εκείνη και εκείνου του φάνηκε σαν να του χαμογέλασε. Εκείνης της φάνηκε κάπως αστείος- είχε διακρίνει και τη νευρικότητά του.
«Α, είναι για τον γκόμενό σου, ε;», δεύτερη φονική ατάκα εκείνος.
«Πέθανε πριν δυο μήνες», εκείνη.
Κόκαλο αυτός. «Πάει, τη γάμησα τη φάση», σκέφτηκε. Έσκασε ένα (περισσότερα…)

Στεκόταν με τις ώρες στην παραλία και έκανε βατραχάκια. Πρώτα μάζευε τις πιο ωραίες πέτρες- πλακουτσωτές αλλά με αρκετό βάρος και όσο γίνεται πιο στρόγγυλες. Αυτό του έπαιρνε καμιά ώρα. Μετά στεκόταν με τις ώρες στην παραλία και έκανε βατραχάκια.
Είχε γίνει τόσο καλός που δεν χρειαζόταν να στέκεται όρθιος. Και καθιστός τα κατάφερνε- ακόμα και ξαπλωμένος. Κάθε που έριχνε μια πέτρα, μέτραγε από μέσα του «ένα, δύο, τρία, τέσσερα». Δεν μπορούσε να μετρήσει από έξω του γρήγορα και ποτέ δεν κατάφερνε το μέτρημά του να αντιστοιχεί στον πραγματικό χρόνο αναπήδησης της πέτρας στο νερό. Από μέσα του όμως, μια χαρά. Από μέσα του όμως, μια χαρά.
Καθόταν με τις ώρες στην παραλία και έκανε βατραχάκια.
Όλοι τον αγαπούσαν τον Γιαννέλο της κυράς Λένης, τον μοναχογιό, τον τριαντάρη λεβέντη μέχρι ‘κει πάνω με το μυαλό (περισσότερα…)

Η πλατεία είχε πολύ λιγότερο κόσμο απ’ ότι συνήθως. Για Σάββατο βράδυ δηλαδή.
«Βαρύτητα. Αυτό είναι», είπε ο Γιάννης και κλώτσησε ένα τενεκεδάκι κοκακόλα.
«Τώρα την ανακάλυψες εσύ;», απάντησε ο Βασίλης.
Ο Γιάννης δεν απάντησε. Έστριψαν στη Στουρνάρη. Ένας κάδος σκουπιδιών καιγόταν. Ένα αυτοκίνητο, πολύ κοντά στον κάδο, θα καιγόταν κι’ αυτό όπου να’ ναι.
«Οι μαλάκες βάζουν φωτιά στα σκουπίδια», είπε ο Βασίλης

Eξάρχεια, Στουρνάρη, Σάββατο, 23:45

«Δεν εννοώ αυτή τη βαρύτητα ακριβώς. Σκέψου μια γκόμενα που μεγαλώνει. Περνάει τα τριάντα. Τα βυζιά της πέφτουν. Βαρύτητα», είπε ο Γιάννης. «Ο κώλος της πέφτει. Βαρύτητα. Γίνεται γριά και καμπουριάζει. Βαρύτητα. Ή είσαι άντρας. Πενηνταρίζεις. Το πουλί σου δεν σου σηκώνεται όπως πριν. Βαρύτητα. Κι’ όλα αυτά γιατί;», συνέχισε.
«Γιατί;», ρώτησε ο Βασίλης.
«Γιατί καταλήγεις στο χώμα ρε. Κάτω. Και αυτό δεν μπορεί να γίνει μπαμ κι’ έξω. Δεν είναι, πως να το πω, φυσικό. Υπάρχει μια προετοιμασία πιο πριν. Πλησιάζεις όλο και πιο κοντά στο χώμα, μέχρι που τα τινάζεις και καταλήγεις εκεί»
Άκουσαν τη σειρήνα ενός πυροσβεστικού. Κάποιος φώναξε «Ρε παιδιά, να σωθεί το αυτοκίνητο ρε παιδιά».
«Άρα;», ο Βασίλης.
«Άρα δεν υπάρχει Θεός. Αν υπήρχε Θεός και ήταν εκεί πάνω και κάποιοι τα τίναζαν και κατέληγαν να παίζουν σφαλιάρες μαζί του στον παράδεισο, αυτοί οι κάποιοι, όσο μεγάλωναν, θα έβλεπαν τα βυζιά τους να φτάνουν στο σαγόνι και το πουλί τους, όταν είναι γέροι, να αγγίζει το στομάχι τους», είπε ο Γιάννης
«Έχω ακούσει για έναν παππού, ογδοντάρη, σ’ ένα χωριό που όταν του σηκώνεται ακουμπάει στο στομάχι του»
«Ε;», απόρησε ο Γιάννης.
«Αν σε γαμήσει, θα πιστέψεις;»
«Μπα»

«Δεν ήταν τόσο φοβερό, είδες;», του είπε εκείνη.
«Ναι…», απάντησε αυτός.
«Θα δεις, ήταν να γίνει η αρχή, μετά…»
«Μετά τι;»
«Μετά, θα είναι πολύ πιο εύκολο»
«Μου υποσχέθηκες ότι δεν θα ξαναγίνει. Μου το υποσχέθηκες!»
«Δεν σου άρεσε;»
«Μου άρεσε…πολύ…αλλά δεν είναι αυτό…»
«Έλα μωρό μου. Αφού, είδες, στο μυαλό σου ήταν όλα»
«Φοβάμαι…»
«Κι’ εγώ φοβόμουν την πρώτη φορά. Κι’ εγώ τους είχα πιστέψει. Δεν σε εξοργίζει το γεγονός ότι έπρεπε να φτάσεις τα 35 για να ανακαλύψεις ότι σου έλεγαν ψέματα; Όλοι τους; E;»
«Κι’ αν…κι’ αν μείνεις έγκυος;»
«Θα το κρύψουμε. Όπως μπορούμε»
«Να το πούμε Κώστα;», της είπε
«Κι’ αν είναι κορίτσι;», απάντησε εκείνη
«Ας είναι. Θα το πούμε Κώστα», της είπε. «Οπωσδήποτε Κώστα»

Άρχισε να βρέχει. Την κράτησε στην αγκαλιά του και μείναν έτσι, γυμνοί κι’ αγκαλιασμένοι μέχρι το πρωί, που έβρεχε ακόμα- για όλους εκτός από αυτούς τους δύο, μπορεί και τρεις.

- Τέλεια. Aλήθεια…είμαι τόσο ευτυχισμένη.
- Mιλάς για όταν μαλώνουμε συνέχεια ή όταν προσπαθεί ο ένας να διορθώνει τον άλλον για να φαίνεται πιο έξυπνος;
- Όχι. Απλά, πέρασα τόσα χρόνια κάνοντας όλα τα σωστά πράγματα με τους λάθους ανθρώπους που…που… τώρα τα σωστά πράγματα φαίνονται λάθος.
- Άρα…τώρα όλα τα λάθος πράγματα σου φαίνονται σωστά;
- Ναι…εεεε…όχι- δηλαδή, θέλω να πω ότι ακόμα είναι λάθος αλλά τώρα που είμαι μαζί σου, με τον σωστό άνθρωπο, μπορώ να ξανακάνω όλα τα σωστά πράγματα απ’ την αρχή.
- Με μπέρδεψες
- Δεν θα φύγεις όμως, ε;
- Τι; Όχι…φυσικά και δεν θα φύγω.
- Όλα θα πάνε καλά τότε

Κάθε φορά που γύρναγε σπίτι, η ίδια ιεροτελεστία: Πρώτα ένα μπάνιο με αιθέρια έλαια, μετά διαλογισμός, μετά μια μάσκα ομορφιάς.
Ο Κ. ερχόταν συνήθως μετά τις 10 το βράδυ.
Και την έπαιρνε μόνο από πίσω.
Αυστηρώς.

Μην τα σκέφτεσαι άλλο. Άστα. Χειρότερα τα κάνεις. Και τι άκρη να βγάλεις δηλαδή; Ο καθένας τα δικά του. Τι ξέρουν αυτοί; Τίποτα δεν ξέρουν. Έτσι.
Μαλακίες έλεγαν και στον Κώστα, τότε με την Ελένη και είδες. Πιο μέσα θα έπεφτε ένας παπαγάλος γεννηθείς το 67, δίγλωσσος, με κουβανικό διαβατήριο.
Τι γίνεται τώρα, να μου πεις. Τι να γίνει. Θα φανεί το πράγμα. Δεν μπορεί. Πόσο να κρύβεται ακόμα; Ένα μήνα; Δύο μήνες; Δεν μπορεί, θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει, λένε. Καλά τα λένε. Έτσι.

Άντε, πάμε τώρα φιλαράκο. Θα σε βάλω να δεις και την ταινία που σ’ αρέσει. Θα περάσει ο καιρός μεγάλε. Ούτε που θα το καταλάβουμε πώς θα περάσει και μετά μια χαρά όλα.
Αν είναι straight ο καριόλης, θα το μάθω. Έτσι. Πόσο να κρυφτεί ακόμα;
Κρύβονται μωρέ αυτά;

(το blog μπήκε στο Season 2- καλά επεισόδια να έχουμε)

«Με καρφώνει το γκομενάκι. Νομίζω ότι το ‘χω»
«Καλά, τι κοιτάει έτσι αυτός ο μαλάκας;»
«Θα της πιάσω λίγη κουβεντούλα και θα πάρω το τηλέφωνό της»
«Ωχ, έρχεται και προς τα δω»
«Ωραία, το (περισσότερα…)

«Όλα καλά;»
«Χρμφφφφφφφφ»
«Εντάξει, εντάξει. Θα σου απαγγείλω ένα μου ποίημα ακόμα. Ε;»
«Γκρμφφφφφφφφχχχχχχχχχχχχχχ»
«Στο απλανές, θα πίνω νες, κι’ εσύ θα με κοιτάζεις. Πώς να στο πω, δεν το μπορώ, να με εξουσιάζεις»
«Ααααααααααρρρρκκκκκκκκκγγγγγγγγγγκρρρρρρρ»
«Σου άρεσε ε;»
«Χρρρρρτρρρρρρρρρρρσσσσςςςςςςςς»
«Το ‘ξερα. Και που να δεις τι σου ‘χω για μετά. Θα φέρω εδώ το laptop μου και θα σου δείξω ό,τι έχω γράψει στο blog μου»
«….»

Aν μένεις σε μια μικρή πόλη, δίνεις πολύ μεγαλύτερη σημασία στη σειρήνα του ασθενοφόρου: Μπορεί να τρέχει για κάποιον που γνωρίζεις. Μπορεί, πάλι, να είναι και το παιδί του γείτονα που οδηγάει το ασθενοφόρο και να βάζει τη σειρήνα μόνο και μόνο για να μην χρειάζεται να σταματήσει στα φανάρια.

Μοιάζουν με κάτοικοι μικρής πόλης. Οι κεραίες των τηλεοράσεων τα κατάρτια τους και οι σειρήνες τους, οι σειρήνες των ασθενοφόρων. Κάποια στιγμή θα κλείσουν τα μάτια τους ελπίζοντας ότι αυτά που έκαναν ήταν πιο σημαντικά από αυτά που δεν έκαναν. Και το ασθενοφόρο που θα τους παραλάβει θα το οδηγάει το παιδί του γείτονα, που μπήκε στο ΕΚΑΒ με μέσο.
Το μαλακισμένο.

Αγαπημένα μου κουρμπουμπίνια. Όπως βλέπετε, υιοθετώ από την αρχή του κειμένου τούτου μια metrosexual, asexual, gay friendly, macho hating approach, καθότι είναι και Παρασκευή σήμερα και δεν θέλω να εξάψω φεμινιστικά πάθη ή να πω the whole truth and only the truth so help me God.
Προχωρώντας στη δεύτερη παράγραφο του υπέροχου ετούτου κειμένου, αλλάζω γνώμη και προχωρώ διαφορετικά γιατί a) θέλω να ελπίζω ότι το αναγνωστικό μου κοινό δεν είναι βλάκες b) θέλω να ελπίζω ότι όσοι βλάκες τέλος πάντων με διαβάζουν, ούτως ή άλλως δεν (περισσότερα…)

Μελαγχολικός είμαι σήμερα. Και λίγο τσατισμένος. Δεν πήγε καλά η χθεσινοβραδυνή συνάντηση με τον Καραγκούκογλου. Εκεί που πίστευα ότι είχαμε καταλήξει σε μια κοινή πλατφόρμα δράσης, μου πετάει:
«Πρέπει να ενημερώσουμε και τους Βογκόνιους, απαραιτήτως»
Τους Βογκόνιους; Μα από πότε δίνουμε λογαριασμό στους Βογκόνιους, που να πάθει γλαύκωμα το τρίτο προσθετικό σου μάτι ρε (περισσότερα…)

Και πώς είστε σήμερα μανδάμ, α, να και η κορούλα σας, δεν ενθυμούμαι να την έχω διεμβολίσει, πως, πως, βεβαίως, θα την προωθήσω καταλλήλως.
Τι λέτε, ποια βαριά ναρκωτικά, λίγη κόκα πρώτης ποιότητας και απολύτως ασφαλής, ίσα- ίσα για το καλό θα της παρέχουμε και για να είναι πιο, καταλαβαίνετε, διαχυτική και εύχαρη. Βεβαίως, βεβαίως μανδάμ. Μετρητά. Θα της κλείσουμε και δύο εξωφυλλάκια και θα ανέβει το κασέ, μέχρι να πείτε Cayenne. Δουλειές κάνουμε, δεν είμαστε εγκληματίες. Για ένα καθαρό κούτελο ζούμε σ’ αυτή την κοινωνία, we do, don’t we?
Πώς είπατε; Δεν μπορεί να δώσει συνεντεύξεις γιατί είναι μουγκή; Α, κανένα πρόβλημα. Το δημοσιογραφικό μας προσωπικόν, το οποίο οφείλω να σας επισημάνω ότι ανήκει στο πιο καλοπληρωμένο τμήμα της γενιάς των 700 ευρώ, μπορεί να γράψει από μόνο του την συνέντευξη και θα φανεί σαν να μιλάει η κορούλα σας. Ναι, ναι. Αν, βέβαια, μας προκύψει και καμία τηλεοπτική εμφάνιση, θα βάλουμε voice over ή θα πούμε ότι είναι κρυωμένη η κοπέλα. Ποιος θα το καταλάβει;
Χάρηκα πολύ που τα είπαμε. Τα δέοντα στον σύζυγό σας. Όχι, όχι. Δεν μένω πια εκεί. Μετακόμισα σε μονοκατοικία. Για μεγαλύτερη ασφάλεια, καταλαβαίνετε.

.

C’ est l’ EYΠ

Το μόνο που υπήρχε ήταν ο δυνατός ήλιος και το συναίσθημα ότι έκανε τα πάντα σωστά και ότι χαράμιζε τη ζωή του. Κάθε φορά που τον κυρίευε αυτό το συναίσθημα τον έπιανε ένα νευρικό τικ, το δεξί του φρύδι παλλόταν ακανόνιστα, σαν ο το σώμα του να σχημάτιζε για λογαριασμό του μια γκριμάτσα αμφισβήτησης και αμφιβολίας.
Έφτασε στο γραφείο του- στην ώρα του βεβαίως- και ζήτησε από τη γραμματέα του έναν καφέ. Διπλό εσπρέσο με δυο κουταλιές ζάχαρη, της είπε. Εκείνη απόρησε, πάντα έπινε τον καφέ του σκέτο. Κάντα τρία, της απάντησε, με το φρύδι του να πάλλεται.
Ήπιε τον καφέ του μονορούφι και κοίταξε κάτω την πόλη. Έμοιαζε με ένα τεράστιο, νευρικό, πικρό φλιτζάνι σκέτου εσπρέσο.
Κάπου- κάπου, λίγη ζάχαρη: ένα σ’ αγαπώ, ευχαριστώ, σε θέλω, ένα βλέμμα, μια ανάσα, ένας οργασμός, μια ματιά έπεφταν σαν κόκκοι στο τεράστιο φλιτζάνι. Έμεναν όμως αδιάλυτα, ξένα σώματα, αναφομοίωτα, να επιπλέουν, άσπρα σε σκούρο φόντο, να έλκονται και να σχηματίζουν πρόστυχες εικόνες, να ξεμακραίνουν πάλι και να σχηματίζουν κι’ άλλες, κι’ άλλες, κι’ άλλες…

Τις είδε. Εκείνη τη στιγμή αποφάσισε να μένει για πάντα στη γλυκιά επιφάνεια. Να προσθέσει ένα «ζ» μπροστά από την άχαρη ζωή του.
Την επόμενη μέρα παραιτήθηκε από την εταιρία. Θα γινόταν ζαχαροπλάστης.

Recβιασμός/ Κάπου, σε κάποια τράπεζα υπάρχουν 5 μύρια ευρώ. Δεν είναι δικά μου/ Κομόρα και καμέρα/ Θέλω να δώσω συνέντευξη στον Τσίπρα. Ως νεότερος/ Καμιά ντροπή δεν είναι δουλειά/ Μ’ εκβιάζει ο κακός μου εαυτός. Θέλει να μην τραβήξω το καζανάκι/ Η σύνταξη των 500 ευρώ είναι πιο χυδαία από τις πίπες Τσέκου- Ζαχόπουλος/ Πού τα βρήκες τα λεφτά; Δεν φταίω εγώ, αυτά με βρήκαν/ Καταλαβαίνεις ότι μεγαλώνεις όταν κατουράς καθιστός πάνω από μια φορά την εβδομάδα/ Το πρόβλημα σ’ αυτή τη χώρα είναι ότι δεν υπάρχουν αρκετοί σαδιστές για όλους τους μαζόχες

«Καλησπέρα»
«Καλησπέρα»
«Ξέρω ότι δεν είναι η πιο κατάλληλη στιγμή, εεεεε…. είσαι εδώ, σ’ αυτό το μπαράκι, πίνεις το χαλαρό ποτάκι σου, ακούς τις μουσικές σου και τα λοιπά, αλλά, εεεεεε….πρέπει να σου πω κάτι»
Στην αρχή σκέφτηκα ότι ο τύπος που μου μιλούσε ήταν gay και μου την έπεφτε. Πρόσεξα όμως το βλέμμα του και δεν διάκρινα ίχνος φλερτ ή λαγνείας. Τι να ήθελε λοιπόν; Μήπως επρόκειτο απλά για έναν νέο τρόπο πωλήσεων, σε πλησιάζουν- λέμε τώρα- τις στιγμές που είσαι πιο χαλαρός και πιο ευάλωτος και αρχίζουν να σου εξηγούν γιατί πρέπει να πληρώνεις δυο χρόνια για να αγοράσεις μια εγκυκλοπαίδεια που δεν έχεις και χώρο να τη βάλεις στην είκοσι τετραγωνικών γκαρσονιέρα σου, πόση γνώση χωράει άλλωστε μια γκαρσονιέρα εκτός βέβαια από την πολυτιμότατη γνώση του ότι δεν έχεις λεφτά να νοικιάσεις ένα μεγαλύτερο διαμέρισμα και του ότι δεν συγκατοικείς γιατί είσαι μόνος σου, χρόνια τώρα, όχι ακριβώς από επιλογή δικιά σου αλλά –τι σκληρό- από φυσική ίσως επιλογή ή σου πλασάρουν μια οδοντόκρεμα που όχι μόνο σου (περισσότερα…)

Περπατούσαμε στην Πανεπιστημίου. Περασμένος Σεπτέμβρης πλέον, αρχές Οκτώβρη, έκανε τόσο ψύχρα όση χρειάζεται για να καταλάβεις ότι δεν είναι καλοκαίρι.
«Τι λες να τον έπιασε ξαφνικά;», με ρώτησε η Κάτια.
«Ξέρω ‘γω, τι να πω», ψέματα εγώ. Δεν μπορούσα να της πω την αλήθεια, ότι δηλαδή ο Κώστας που είχε να τη δει πέντε- έξι μήνες ήταν έξι χρόνια καψούρης μαζί της και κάθε φορά που την έβλεπε έπεφτε.
«Ξέρεις, δεν μπορεί να μην ξέρεις», επέμεινε.
«Του μπήκε ένα σκουπιδάκι στο μάτι. Αυτό δεν είπε;»
«Άντρες…», μουρμούρισε.
«Ε;»
«Άκουσες τι είπα»
«Άντρες όποτε σε βολεύει», μουρμούρισα κι’ εγώ. Σκατά, σκέφτηκα, λες (περισσότερα…)

Ξυπνάς με την τσίμπλα στο μάτι και αλλού, φτιάχνεις έναν καφέ στα γρήγορα, θυμάσαι ότι «το πρωινό είναι το πιο σημαντικό γεύμα της ημέρας» και το γράφεις στα αποτέτοια σου. Καθώς μπανιαρίζεσαι για να ξεπλύνεις την πατίνα του ονειρικού χρόνου από το σαρκίο σου, ακούς από το ράδιο τις τελευταίες εξελίξεις της ζαχοπουλιάδας, το πόσο θα αυξηθούν άλλα 400 είδη σούπερμάρκετ, με καμιά δεκαριά από αυτά να τελούν υπό εξαφάνιση από το οικοσύστημα του ελληνικού νοικοκυριού.

Ανάβεις το πρώτο τσιγάρο της ημέρας, θυμάσαι ότι «το κάπνισμα μπορεί να σκοτώσει» και (περισσότερα…)

Είμαι ψευδόθ από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου και υποψιάζομαι ότι ήμουν ψευδόθ και από πιο πριν. Ίθωθ να μην γεννήθηκα μόνο ψευδόθ, αλλά και το ωάριο τηθ μητέραθ μου και το θπερματοζωάριο που το γοννιμοποίηθε να ήταν κι’ αυτά ψευδά. Μάλιθτα.
Δεν αντιμετωπίζω ιδιαίτερεθ δυθκολίεθ λόγω αυτήθ μου τηθ ιδιαιτερότηταθ. Και, φυθικά, δεν ντρέπομαι γι’ αυτό.

Το καλοκαίρι θα πάω θτην Ιθπανία. Πάντα ήθελα να κάνω αυτό το ταξίδι.
Θεθ να έρθειθ μαζί μου, Στέλλα;

Τον Γιάννη τον γνώρισα σε παρέα πριν δυο χρόνια, κάπου στο Μοναστηράκι. Μεσημέρι ήταν, καλοκαίρι, έσκαγαν τα τσιμέντα και οι άνθρωποι από τη ζέστη, είχαμε πάει για ούζα, με τον Βασίλη και τον Αλέξη. Στο διπλανό τραπέζι ένα ζευγάρι έλυνε κάποιο πρόβλημα ή σκάρωνε κάποιο καινούριο- το ίδιο πράγμα είναι- παραπέρα ένα μικρό τσιγγανάκι πουλούσε χαρτομάντιλα μπροστά από ένα ΑΤΜ που σου έβγαζε τη γλώσσα και σου έκανε και κωλοδάχτυλο.
Ήρθε και έκατσε ο Γιάννης, (περισσότερα…)

Βλέπω κάτι όνειρα, όπου βρίσκομαι σε ένα μέρος που δεν έχω ξαναπάει με ανθρώπους που δεν έχω ξαναδεί. Με το που ξυπνάω, θυμάμαι πεντακάθαρα τα πρόσωπα καθενός από αυτούς τους ανθρώπους. Αλλά, όπως συμβαίνει, το όνειρο το σβήνει η πραγματικότητα και τα ξεχνάω μετά από δέκα λεπτά.
Συμβαίνει όμως και το άλλο: Πολύ καιρό μετά, τυχαίνει να βρίσκομαι στ’ αλήθεια με ανθρώπους που δεν τους έχω ξαναδεί ποτέ μου και να νοιώθω μια ανεξήγητη οικειότητα μ’ αυτούς τους ανθρώπους. Τότε, μου έρχεται στο μυαλό ένα από αυτά τα όνειρα και συνειδητοποιώ ότι είναι αυτοί οι άνθρωποι, οι ίδιοι άνθρωποι που είχα δει σ’ ένα από τα όνειρά μου. Προσπάθησα αρκετές φορές να το εξηγήσω σε φίλους μου, αλλά όλοι μου λένε ότι είναι ιδέα μου ή ότι πρόκειται για κλασσική περίπτωση déjà vu.
Ξέρω ότι και αυτή μου η προσπάθεια δεν θα έχει αποτέλεσμα. Θα σκεφτείς κι’ εσύ τα ίδια. Αν υπήρχε όμως ένας τρόπος να γράψω τα όνειρά μου σε ένα dvd, θα στα έδειχνα και θα έβλεπες ότι αυτό που ζεις τώρα, αυτή ακριβώς τη στιγμή, το έχω έχουμε ξαναζήσει μαζί.
Η διαφορά μ’ εσένα είναι ότι όταν σε ονειρεύομαι και μετά ξυπνάω, δεν σε ξεχνάω μετά από δέκα λεπτά.

το να καταφέρεσαι εναντίον του συστήματος χρησιμοποιώντας ένα μέσο που δεν θα υπήρχε, αν επικρατούσε το σύστημα που θα ήθελες να επικρατήσει και όχι αυτό που τελικά επικρατεί.

Tη Γιάννα (φωτό) την ξέρω πέντε χρόνια. Ομορφούλα και εξυπνούλα. Το τελευταίο φαίνεται αν επισκεφτείτε το blog της (μόλις το ξεκίνησε).
Μην διστάσετε να της μιλήσετε αγγλικά, γαλλικά, ελληνικά, ισπανικά, καθαρά, βρώμικα.
Είναι πολύ ανοιχτό μυαλό και super επικοινωνιακός τύπος. Αν θέλετε να δείτε κι’ άλλες φωτογραφίες της, κάντε κλικ ΕΔΩ.

Αγαπητοί αναγνώστες αυτού του blog.

Κάντε κλικ ΕΔΩ (<-click) για να με ψηφίσετε.

Ευχαριστώ σας. O θεός να μου κόβει comments και να σας δίνει χρόνια.

ΥΓ1: όχι, δεν πρόκειται για μπλογκοβραβεία και αηδίες- it’s bloody serious
ΥΓ2: μπορείτε να με ψηφίζετε μια φορά κάθε μέρα- τέλειο, έτσι;

(από τον τρίτο όροφο και aπό τα αριστερά προς τα δεξιά)

- Νοιώθει ότι την παρακολουθούν συνέχεια

- Παντρεμένος 3 χρόνια τώρα. Τα πάνε μια χαρά

-Λέει ψέματα ότι δεν βλέπει τηλεόραση

-Τον πιάνουν τα γέλια χωρίς λόγο

-Σκοτώνει περιστέρια

-Ανακάλυψε ότι αυτός που της στέλνει απειλητικά email είναι ο πρώην γκόμενός της και άρχισε να του απαντάει, στέλνοντάς του γυμνές φωτογραφίες της. Ανταλλάσσουν του ίδιου τύπου email εδώ και δυο μήνες

-Θέλει πάρα πολύ να γνωρίσει ανθρώπους που μιλάνε όπως στις ταινίες του Αλμοδοβάρ. Σκέφτεται σοβαρά να μετακομίσει στη Βαρκελώνη

-Βγάζει ωραίες φωτογραφίες

-Του αρέσει να σκουντιέται ώμο με ώμο με περαστικούς στο πεζοδρόμιο. Έχει μερικά αγαπημένα πεζοδρόμια

Η Ελένη ήταν καταξιωμένη ντετέκτιβ.
Της άρεσε πολύ η δουλειά της, αλλά έπρεπε να συμβιβαστεί με το γεγονός ότι κανείς δεν θα κατάφερνε να κλέψει την καρδιά της.
Την παρηγορούσε βέβαια η προοπτική της συνταξιοδήτησης.

Το νου σας στραβάδια!
Το ότι ο εχθρός δεν έχει ξαναδεί ροζ φλαμίγκο δεν aρκεί.
Πρέπει και να πιστέψει ότι είμαστε ροζ φλαμίγκο.

Μ’ αλεξίπτωτο πηδώ,
σ’ ένα τούρκικο χωριό…

Μα κυρία μου σας βεβαιώ. Υπάρχουν στον κόσμο χρώματα πολλά- όχι μονάχα άσπρο και μαύρο. Τι κι’ αν δεν τα είδατε ποτέ;
Περιμένετε λίγο στο ακουστικό σας. Θα σας περάσω στις πωλήσεις.
Βεβαίως, βεβαίως. Υπάρχουν λύσεις.

Το στρίβεις δεξιά, συνθλίβεται.

Το στρίβεις αριστερά, πέφτει και σπάει.

Δε γαμιέται…