no excuses
A man’s got to do what a man’s got to do
Φραπεδοστιγματισμένος
Το αποφάσισα. Δεν θα ξαναβγαίνω τόσο συχνά. Τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα μου συμβαίνουν μέσα στο σπίτι.
Ξύπνησα και πήγα να φτιάξω καφέ. Φραπέ.
Αντί για σέικερ, το οποίο αποφεύγω γιατί μου υπενθυμίζει τον αυνανισμό τον οποίο δεν σας λεω αν τον έχω κόψει ή όχι, χρησιμοποιώ ένα μπλέντερ. Μικρό σε μέγεθος, από αυτά που έχουν δυο λεπίδες, τα κρατάς και τα ανεβοκατεβάζεις μέσα σε ένα δοχείο.
Έβαλα τον καφέ, τη ζάχαρη, το νερό και πάτησα το κουμπί. Άρχισα να ανακατεύω το μίγμα βαριεστημένα, σχεδόν τσιμπλοειδώς. Έγινε αυτό που φοβόμουν. Στιγματίστηκα από φραπεδοπιτσιλιές.
Έβρισα κάτι θεούς για τους οποίους έχω καταλήξει ότι δεν υπάρχουν στα σίγουρα (τους άλλους δεν τους βρίζω γιατί κρατάω μια πισινή) και έκοψα λίγο χαρτί κουζίνας (το «χαρτί κουζίνας» είναι και τραπουλόχαρτο αν δεν το γνωρίζετε και είναι το χαρτί εκείνο που σου έρχεται, τα χάνεις όλα και πιάνεις δεύτερη δουλειά ως λαντζιέρης).
Εδώ αρχίζουν τα μεταφυσικά-παραφυσικά. Ο καφές δεν έβγαινε με τίποτα. Ούτε από το t-shirt μου (κολλητό για να φαίνεται η έλλειψη μπάκας αλλά με αντιστάθμισμα την εμφανή έλλειψη πολυγυμνασμένων δικεφάλων) ούτε από το δέρμα μου (καυκάσιος). Έτριψα. Ξαναέτριψα. Έβαλα υγρό πιάτων. Σαπούνι παπουτσάνη. Σαπούνι μασσαλίας. Τopexan. Εις μάτην.
Πανικόβλητος, ωσάν άνακτας που αντικρίζει μια ξανθιά να προσπαθεί να φτιάξει ομελέτα από αυγό φαμπερζέ, έτρεξα στο μπάνιο. Ζεματιστό νερό –λυπήθηκα τους αστακούς- και τρίψιμο με το βουρτσάκι για τις σκασμένες φτέρνες. Τίποτα πάλι.
Σκέφτηκα όπως σκέφτομαι σε όλες αυτές τις περιπτώσεις: Το πήρα απόφαση. Θα ήμουν, για πάντα, φραπεδοστιγματισμένος. Εντάξει, σιγά, ούτως ή άλλως η γοητεία μου δεν ήταν ποτέ το hot body μου, σκέφτηκα. Θα ζούσα κι’ έτσι.
Κατέβηκα στο δρόμο. Ε, σας διαβεβαιώ ότι δεν με κοίταζαν με αποστροφή, ούτε με απορία. Μάλλον για θαυμασμός μου φάνηκε. Στη δουλειά, το ίδιο. Ούτε ένας δεν με ρώτησε τι έπαθα, πώς είσαι έτσι ρε παπάρα, άπλυτε και τέτοια. Το αντίθετο. Όλοι με αντιμετώπιζαν με μεγαλύτερο σεβασμό από πριν (αν πότε είναι αυτό δυνατόν). Διέκρινα μάλιστα και ίχνη δουλοπρέπειας.
Την επομένη είδα μια συνάδελφο- bimbo- να έχει κι’ αυτή φραπεδοστίγματα. Με κοίταξε με νόημα, σαν να καταλάβαινε, εμείς ξέρουμε, οι πρωτοπόροι κι’ έτσι, είσαι ο αρχηγός μας.
Την μεθεπόμενη μέρα, είδα στη στάση του λεωφορείου άλλους τρεις.
Πολλούς στόχους είχα βάλει στη ζωή μου. Το να γίνω trend setter δεν συμπεριλαμβανόταν σ’ αυτούς.
Έκλεισα και συμβόλαιο με τη Nεστλέ, μόνο που δυσκολεύομαι να φάω με πλαστικά καλαμάκια.
O οδοκαθαριστής
Καθαρίζοντας με επιμέλεια το πεζοδρόμια, πεσμένος στα τέσσερα με ένα πινέλο που πιο πολύ σε ζωγραφική ταίριαζε, ο οδοκαθαριστής σιγοτραγουδούσε. Μια όμορφη, καλοντυμένη, γυναίκα πέρασε από δίπλα του και κοντοστάθηκε. «Α, μου αρέσει πολύ αυτό το τραγούδι», είπε. «Και έχω πολύ καιρό να το ακούσω».
Έκατσε λοιπόν στο πεζοδρόμιο, άφησε δίπλα την πανάκριβη τσάντα της, έβγαλε τις γόβες της, έκλεισε τα μάτια και τον άκουγε, σχεδόν ευτυχισμένη.
Ο οδοκαθαριστής χαμογέλασε λίγο και συνέχισε τη δουλειά του και το τραγούδι του.
Το τραγούδι αυτό ήταν δικής του συνθέσεως.
Πώς να χωρίσεις σωστά
Εντάξει, δε λέω ότι έχω και τη μεγαλύτερη πείρα στο θέμα. Ωστόσο, θα σας τα γράψω κι’ αν θέτε με ακούτε. Τα παρακάτω αφορούν μόνο την περίπτωση που σε χώρισε και αφορούν μόνο άντρες. Η περίπτωση που τη χωρίσεις εσύ δεν αξίζει ποστ (είναι πανεύκολη, I mean).
Συμφωνείς με το χωρισμό. Ατάκα κι’ επί τόπου. «Γιάννη, θέλω να χωρίσουμε». «Εντάξει. Να σου πω την αλήθεια, κι’ εγώ το σκεφτόμουνα τον τελευταίο καιρό»…
…και σταματάς κάθε επικοινωνία. Τελείως όμως. ΔΕΝ σηκώνεις τηλέφωνο, ΔΕΝ απαντάς σε μηνύματα, δεν κάνεις τίποτα από όλα αυτά. Όχι για ώρες, ούτε μέρες. Αλλά για αρκετό καιρό.
Συνεχίζεις τη ζωή σου κανονικά. Ακόμα καλύτερα: κάνεις πράγματα που δεν έκανες όσο ήσασταν μαζί.
ΘΑ επικοινωνήσει μαζί σου. Έστω και από περιέργεια. Αν θες να τα ξαναβρείτε, μίλα της. Φιλικά, αλλά αποστασιοποιημένα. Δεν μιλάς για τη σχέση σας κ.λπ κ.λπ. Αν δεν θες να τα ξαναβρείτε, μην σηκώσεις το τηλέφωνο, απαντήσεις σε μηνύματα κ.λπ.
Φερόμενος σύμφωνα με τα παραπάνω θίγεται ο εγωισμός της. Ταράζεται, χαώνεται, εκνευρίζεται. Δεν μπορεί να επιβεβαιώσει μέσα της την απόφαση που πήρε. Ελκύεται, κοινώς.
(καμιά γυναίκα δεν είναι 100% σίγουρη ότι θέλει να σε χωρίσει, όταν σε χωρίζει- πολλά εξαρτώνται από την αντίδρασή σου).
Αν ΔΕΝ θες να προκαλέσεις τίποτα από όλα αυτά, και ΔΕΝ θες να τα ξαναβρείτε, μπορείς αν θες να κάνεις και τα αντίθετα (σχεδόν) από όλα τα παραπάνω. Παρακάλεσε, πέσε μέσα στην κατάθλιψη and let her know it, be always there κ.λπ κ.λπ.
Τέλος, ό,τι κι’ αν γίνει, το σημαντικό είναι να μάθεις από ό,τι έγινε και να γίνεις καλύτερος. Για εσένα, όχι για κανέναν άλλον.
+ Το πραγματικά δύσκολο δεν είναι να τα ξαναβρείς, αλλά να επιβιώσει η σχέση μετά την επανασύνδεση. Τις περισσότερες φορές είναι ανούσιο να τα ξαναβρείς. Δυστυχώς, ποτέ δεν θα μπορέσεις να εμπιστευτείς με τον ίδιο τρόπο.
Οπότε, handle with care.
ΥΓ. Ερωτήσεις/ απορίες δεκτές
Σαρκοβόρα είμαστε
και τις σάρκες μας τις τρώμε
γελώντας
τρέχοντας
και τραβώντας ο ένας
τα μαλλιά του άλλου.
Ώσπου ο ένας να αναλωθεί
από τον άλλον πλήρως.
Κι΄ έτσι
χορτασμένοι
κοιμόμαστε κάτω απ’ τη σελήνη.
Λύκοι έκπτωτοι αγέλης.
Ξεκουράσου
Αυτή την ώρα, που γράφω αυτά
χωρίς να ξέρω αν τα διαβάζεις εκεί που είσαι
χωρίς να ξέρω αν τα διαβάζεις εκεί που πήγες
Αυτή την ώρα, που γράφω αυτά
θέλω να ξέρεις
χωρίς να ξέρω καν αν μπορείς να το μάθεις
ότι ήταν αλήθεια τελικά αυτό που
μου φάνηκε ότι κάπου το θυμήθηκα:
Ότι δεν είναι η φωτιά που καίει
ούτε το φως που τυφλώνει
αλλά εκείνη η τελεία που μπαίνει
σε κάθε καρδιά
κάθε μυαλό
που έπιασε τη φωτιά
είδε το φως
και μετά έφυγαν άπαξ και διαπαντός.
Θάνατος είναι αυτός.
Τελεία.
ΥΓ. Ξεκουράσου. Σε σκέφτομαι
Έχω λάβει κάποια email
που με ρωτάνε αν το koultourastointernet.blogspot.com είναι δικό μου. Δεν είναι. Άφησα ήδη ένα σχόλιο στον admin του καλώντας τον να διαχωρίσει τη θέση του. Επειδή ξέρω ότι όλα στο internet μπορεί να είναι νεφελώδη και υποψιάζομαι ότι ο admin του ουδεμία πειστική κίνηση θα κάνει για να διαχωρίσει τη θέση του, όσοι με γνωρίζουν γνωρίζουν τουλάχιστον ότι ουδεμία σχέση έχω με αριστερές/επαναστατικές/αντικαθεστωτικές πεποιθήσεις, τις οποίες ο admin του blog koultoura εκφράζει στο “πολιτικό” του blog http://filosofontasmetamalakias.blogspot.com/.
Οι υπόλοιποι θα πρέπει να αρκεστείτε απλά στο λόγο μου.
Μετά τιμής.
Γ. Πασχαλίδης
Θεία βυζιά
«Το βλέπεις το πουτανάκι ρε; Καριολίτσες όλα τους, καριολίτσες». Ατάκα του Αλέξη, χιλιοειπωμένη. Συνοδευόμενη, ως συνήθως, με ένα απαξιωτικό ύφος και το τικ του. Το τικ του Αλέξη είναι (περισσότερα…)
Πόλη
Αυτή η πόλη. Αυτή η πόλη είναι άσπρη, είναι μαύρη. Αυτή η πόλη είναι σύννεφα στον ουρανό, είναι τσιγάρο μόνο του σε τασάκι. Είναι λυγμός, είναι ντροπή, είναι η πρώτη σελίδα λευκώματος, είναι μυρωδιά νοτισμένου χώματος.
Αυτή η πόλη είναι ήλιος, είναι έρωτας, είναι κραυγμός.
Είναι χαμόγελο πατέρα σε μαιευτήριο, είναι τα γκλομπ σε κρατητήριο. Είναι καφές, είναι τραπεζομάντιλο καρό, είναι κρασί από σατό.
Αυτή η πόλη φοράει κουκούλα και τα σπάει. Και μετά τη βγάζει και συγκολλεί.
Αυτή η πόλη είναι α πόλη α.
Διακοπές στο Γορτύκι
Οι στάσεις του σεξ είναι πολλές. Οι στάσεις ως προς το σεξ είναι τρεις: Τον δίνεις, τον παίρνεις, τον δίνεις και τον παίρνεις.
Με βάση το παραπάνω, ο Γουίλιαμ ανήκε- αυστηρά- στην πρώτη κατηγορία, την οποία μάλιστα τιμούσε δεόντως, καθώς οι ερωτικές του επιτυχίες ήταν πιο συχνές και από μια ηλιόλουστη μέρα στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, τη γενέτειρα του.
Γόνος παρηκμασμένης αριστοκρατικής οικογένειας, ο Γουίλιαμ κατάφερνε να επιβιώνει νεποτιζόμενος από την αγγλική ψευτοαριστοκρατεία. Η τελευταία του θέση, η οποία του παραχωρήθηκε ευγενικότατα το 2005, ήταν αυτή του προϊστάμενου του τμήματος επιχειρηματικών δανείων σε ένα από τα υποκαταστήματα της Barclay’s στο Λονδίνο.
Η επιτυχία του Γουίλιαμ με τις γυναίκες δεν ήταν τόσο
απόρροια της εξωτερικής του εμφάνισης, όσο της έλλειψης αυτής. Δηλαδή, έριχνε τις γκόμενες μένοντας αόρατος, μη δίνοντας την παραμικρή σημασία ακόμα και σ’ αυτές που όπως θα έλεγε ο κολλητός του, Γιώργος, «είναι πιο ζουμερές και από πρασολουκάνικο Καρδίτσης, dude!».
Αυτές, ελλείψει προσοχής και σημασίας, κολλούσαν πάνω του, προσπαθούσαν να εξηγήσουν το ανεξήγητο αυτό φαινόμενο, στην αρχή απορούσαν, μετά θύμωναν, μετά καταθλίβονταν και στο τέλος καψουρευόντουσαν με ανοιχτά τα πόδια. Το μόνο που είχε να κάνει μετά ο Γουίλιαμ ήταν να αδράξει τους καρπούς της απάθειάς του, μια και δυο και τρεις φορές με το ίδιο αιδοιοφόρο δίποδο, μέχρι να βαρεθεί και να αρχίσει να μη δίνει σημασία σε κάποια άλλη. Με πολλές ταυτόχρονα δεν πήγαινε- το έβρισκε χρονοβόρο και περιττό.
«Αν απολαμβάνεις μια πολύ ωραία κρεμ μπρυλέ, γιατί να την τρως από δυο διαφορετικά πιάτα;», έλεγε.
Ο Γιώργος πάλι -αιώνιος φοιτητής στην Ιγκλατέρα- ήταν πιο γυναικάς μεν, με ελάχιστες γυναίκες στο ενεργητικό του δε. Αυτός την έπεφτε δημωδώς: «τι μωρό είσαι εσύ», «τι βυζάρες είναι αυτές», «σε γουστάρω πολύ μανάρι μου» και άλλες τέτοιες ατάκες πετάγονταν από το οπλοστάσιό του, κάθε φορά που έπαιρνε με τη σειρά τα κλαμπ του West End.
Καμιά φορά κατάφερνε να στριμώξει καμιά ξασπρισμένη αγγλιδούλα τύφλα στο μεθύσι, αλλά γυναίκα της προκοπής δεν του έκανε την τιμή να του κάτσει.
Και όπως ταιριάζουνε συνήθως και γίνονται φίλες μια όμορφη γυναίκα με μια σωβρακοφανέλα, έτσι και ο αρχοντοθρεμμένος Γουίλιαμ είχε ταιριάξει με τον Γιώργο από το Γορτύκι.
Το καλοκαίρι του 2007, ο Γιώργος είχε τη φαεινή ιδέα να καλέσει επιτέλους στο σπίτι του τον Γουίλιαμ, στο πατρικό του, στο Γορτύκι. Το Γορτύκι δεν βρέχεται από θάλασσα, αλλά οι παραλίες είναι αρκετά κοντά, μια ωρίτσα με το τρακτέρ, μισή με το αυτοκίνητο.
Ο Γουίλιαμ είχε κάποιους ενδοιασμούς, φοβόταν ότι θα του κακοφαινόταν η διαμονή στην ελληνική επαρχία, είχε δει και κάνα δυο φωτογραφίες του χωριατόσπιτου των γονιών του Γιώργου, αλλά, χάρην της φιλίας τους, είχε και κάτι αφραγκίες τώρα τελευταία και ήθελε να τη βγάλει οικονομικά, δέχτηκε.
«Θα περάσουμε τόσο καλά που θα βγάλει ο κώλος σου γαρύφαλλα», αναφώνησε ο Γιώργος, με το που δέχτηκε ο Γουίλιαμ την πρόσκληση. «Carnations are fine, roses are not the kind of flowers my ass would appreciate», χιουμόρισε- κατά λέξη- ο Γουίλιαμ.
Έφτασαν Αθήνα Σάββατο πρωί, το ίδιο βράδυ ήταν στο Γορτύκι. Το σπίτι ήταν λίγο έξω από το χωριό, κρεμασμένο από μια καταπράσινη πλαγιά. Η μάνα του Γιώργου τους υποδέχτηκε πασίχαρη, σκουπίζοντας τα δάκρυά της στη ρόμπα της, εμπριμέ με σύμβολα που παρέπεμπαν σε μασονική στοά.
«Αχ παιδάκι μου, αχ! Μαύρισαν τα ματάκια μου να σε περιμένω», μοιρολογούσε.
«Πάψε ρε μάνα, πώς κάνεις έτσι; Aντί να χαίρεσαι, κλαις;»
«Λύπη και χαρά τα μπερδεύω γιόκα μου. Τα μπερδεύω απ’ τη χαρά μου!», έκανε η κυρία Βερενίκη και χάιδευε πότε την ημίμακρη κόμη του Γιώργου και πότε την κόκκινη, τόσο κόκκινη που θα ορκιζόσουν ότι έχει και φακίδες, κόμη του Γουίλιαμ. «Καλώς ορίσατε παιδιά μου!».
Ο πατέρας του Γιώργου, ο κύριος Κώστας, μουντρούχικη φύση από γεννησημιού του, εκδήλωσε τη χαρά του με ένα χαμόγελο τόσο πλατύ που του έριξε σβερκάδα. Χωρίς να πει τίποτα, παρά μόνο «Θα σας φτιάξω εγώ καφέ παληκάρια, τον κάνω καλύτερα από τη μάνα σου. Μερακλίδικο. Πώς τον πίνει ο φίλος σου;», ρώτησε τον Γιώργο, κοιτάζοντας και τους δυο.
«Γλυκό φτιάχτου κι’ αυτουνού πατέρα», είπε ο Γιώργος και ακούστηκε σαν «πώς είσαι πατέρα, μου έλειψες».
Έκαναν ένα μπάνιο, ταχτοποιήθηκαν ο καθένας στο δικό του κρεβάτι στο ίδιο δωμάτιο, στενάχωρο αλλά φωτεινό και με υπέροχη θέα στο δάσος της και απέλαυσαν
τους γλυκούς τους καφέδες στη μικρή βεραντούλα.
Από τη χαρά της η κυρία Βερενίκη έπιασε να σκουπίζει με μανία την πεντακάθαρη αυλή- πάντα όταν η κυρία Βερενίκη χαιρόταν πολύ, έπιανε και σκούπιζε και σιγοτραγούδαγε. Τα σκυλιά κουνάνε την ουρά τους, η κυρία Βερενίκη σκουπίζει.
«Τι μπαμπαλίζεις εκεί πέρα μαρή γυναίκα; Ετοιμάζεσαι για την τηλεόραση;», την πείραζε ο κύριος Κώστας κάθε φορά που την έβλεπε να αοιδεί.
«Πώς πάνε οι σπουδές;», ρώτησε ο κύριος Κώστας ρουφώντας το καϊμάκι.
«Ε, καλά. Καλά», ψέματα ο Γιώργος ρουφώντας το καϊμάκι.
Ο Γουίλιαμ αρεσκόταν στο να θαυμάζει το τοπίο και να φαντάζεται πολυοργασμιαίες συνευρέσεις πίσω, πάνω και κάτω από τα πλατάνια. Παντού πράσινο και στη μέση δυο ροζ, αυτός και μια όμορφη λεει ελληνίδα χωριατοπούλα, που θα ήταν παρθένα και θα την κυνηγούσε λίγο στην αρχή και θα τη φλέρταρε για κανα- δυο βράδια- το αντίθετο δηλαδή από αυτό που συνήθιζε να κάνει στην Αγγλία, όπου, όπως είπαμε, δεν κυνηγούσε καθόλου.
Το απόγευμα πέρασε μα ουσιαστικές μέσα στην ανουσιότητά τους συζητήσεις, με τον Γουίλιαμ να ρεμβάζει ονειροπολώντας, την κυρία Βερενίκη να έχει κάνει λαμπίκο τα πάντα. Όλα καλά και ταχτοποιημένα. Μέχρι που την άλλη μέρα το πρωί ξύπνησαν και είδαν τους καπνούς και τις φωτιές, πρώτα κανά- δυο χιλιόμετρα μακριά τους και μετά ακόμα πιο κοντά, στην τηλεόραση.
«Έρχεται προς τα δω λένε», είπε ο κύριος Κώστας που μόλις γύρισε από το καφενείο.
«Σώπα ρε πατέρα, δεν θα την αφήσουν να φτάσει εδώ», τον καθησύχασε ο Γιώργος. Η κυρία Βερενίκη δεν μίλησε, ο Γουίλιαμ έδειξε να καταλαβαίνει μια χαρά το τι συνέβαινε.
«What the fuck, man. What the fuck», είπε μόνο στον Γιώργο, απορημένος περισσότερο παρά τρομαγμένος.
Πράγματι, το ίδιο βράδυ ήρθε. Ανεμπόδιστη σχεδόν, τι να σου κάνουν δυο πυροσβεστικά και κανά δυο κατουρήγματα των Canadair. Το πατρικό του Γιώργου κάηκε ολοσχερώς. Δεν πήραν και πολλά μαζί τους, δυο- τρεις βαλίτσες μονάχα με ό,τι πρόλαβαν και μπόρεσαν να χωρέσουν.
«What the fuck, man. What the fuck», μουρμούριζε συνέχεια ο Γουίλιαμ.
Ο Γιώργος είδε τη σκούπα, την αχυρένια σκούπα της μάνας του να προεξέχει από τη μια βαλίτσα, την ώρα που ανέβαιναν στο στρατιωτικό στάγιερ που ήρθε να τους μαζέψει. Την είχε πάρει μαζί της.
Μεγαλύτερη παρηγοριά δεν θα μπορούσε να του τύχει εκείνη την ώρα.
Μπήκε μέσα του και άρχισε να σκουπίζει σιγοτραγουδώντας.
Πρέπει να την έδειξε και η τηλεόραση.
Φιλαράκι, χτύπα τον κώλο σου από κάτω
το blog δεν το κλείνω. Ναι, Γιώργο Πασχαλίδη με λένε- τι ρωτάς αφού το ξέρεις. Και σε γράφω στα @@ μου.
.
Δεν είμαστε τίποτα άλλο από συλλέκτες εμπειριών που καμιά φορά χρησιμοποιούν το ίδιο άλμπουμ.
for real
Όταν κάποιος παίρνει το αεροπλάνο και επιστρέφει πριν το προγραμματισμένο γιατί σε ακούει ταραγμένο, αυτός ο κάποιος είναι for real.
Και παρά την όποια συσσωρευμένη σου δυσπιστία, οφείλεις να τον υποδεχτείς με καθαρό μυαλό, καθαρή καρδιά και καθαρά σεντόνια.
Όχι, οι άνθρωποι δεν είναι τρένα.
Είναι σταθμοί.
Αν περιμένεις σε λάθος σταθμό, θα πάρεις το λάθος τρένο.
ΥΓ. Ηρεμία, ζεστό καπουτσίνο και γράψιμο για σήμερα. Θέλω τομπλερόνε.
.
Ότι κι αν λες, η ζωή -ευτυχώς- σε ξεπερνάει. Επίσης, πρόσεχε που βάζεις το πουλί σου, την υπογραφή σου και τις σκέψεις σου.
Αφού θες ν’ ακούσεις
Nα σου πω εγώ τι πιστεύω.
Εν αρχή ην ο Λόγος. Και ακολουθεί ο Αντίλογος. Δεν συγκρούονται, συνθέτουν και υπογραμμίζονται. Δίπολα είναι τα πάντα. Η θάλασσα και η στεριά. Το σκοτάδι και το φως. Ένα μουνί, ένας πούτσος.
Να σου πω εγώ τι πιστεύω.
Σχέσεις; Δεν υπάρχουν σχέσεις. Υπάρχει αρχικά ακούσια και στη συνέχεια εκούσια σύμπτωση χωροχρόνου. Δυο άνθρωποι βρίσκονται μαζί, την ίδια ώρα, στον ίδιο τόπο και επιλέγουν να ταυτίσουν τα χωροχρόνα τους. Για μένα η μεγαλύτερη απόδειξη νοιαξίματος είναι ο χρόνος που αφιερώνεις στον άλλονα. Γιατί o χρόνος είναι το πιο πολύτιμό σου νόμισμα, ως θνητό ον.
Μπορείς αν θες να παίξεις κόλπα, να κάνεις παιχνίδια. Να μανιπουλάρεις ανθρώπους, καταστάσεις, να καταστρώσεις στρατηγικές, να ανοίξεις μαύρο πανί στον Αιγαία και αυτός να βουτήξει αναίτια στη θάλασσα. Αλλά γιατί να χάνεις το χρόνο σου;
Να σου πω εγώ τι πιστεύω.
Πιστεύω ότι ό,τι κάνουμε το κάνουμε για εμάς και για κανέναν άλλον. Είμαστε κατά βάση όντα εγωιστικά. Γι’ αυτό και όταν δεν προστατεύουμε το εγώ μας, αυτό συνθλίβεται και μας εκδικείται.
Πιστεύω ότι έχεις τον πιο ωραίο κώλο που έχω δει στη ζωή μου. Και αυτό είναι ίσως ό,τι πιο σοβαρό, ουσιαστικό και αιώνιο διάβασες σ’ αυτό το ποστ.
.
Επειδή βλαξ δεν είμαι. Επειδή έχω πολλά πράγματα να ασχοληθώ και ο βαθμός παράνοιας του καθενός μου είναι αδιάφορος. Επειδή για να καθησυχαστούν ανασφάλειες κατηγορήθηκα για πράγματα αισχρά.
Ξεκαθαρίζω –αγαπητέ/οί- ότι οτιδήποτε γράφεται, από εμένα ή οποιονδήποτε σχολιαστή σ’ αυτό το blog, το facebook μου ή στον τοίχο του σπιτιού μου δεν αφορά με κανέναν τρόπο και για κανέναν λόγο το θέμα που σας αφορά.
Άλλο δεν μπορώ να βοηθήσω.
Hey, watch this
Ι know who i am, what i beleive and that’s all i need to know.
Ο -ανέλπιστα σοφός- Will Smith.
Οι Υποκοριστικοί
Δανειάκι, αμαξάκι, σπιτάκι, καρό τραπεζομαντηλάκι, ταβερνούλα, γυναικούλα, δουλίτσα, ποτάκι, γαμησάκι, τσιγαράκι, φανελάκι (αυτό το τελευταίο, άσχετο). Τα ακούω όλο και πιο συχνά.
Η οικονομική κρίση δεν επιφέρει μόνο χρηματική λιτότητα. Aλλά και λιτότητα πράξης και σκέψης.
Να δούμε πόσοι θα γίνουμε υποκοριστικοί. Όσοι γίνουμε, ας προσέχαμε. Για να ξαναγίνεις από Κωστάκης, Κώστας, θέλει πολύ δουλειά, φίλε μου.
Συμπέρασμα
Ποτέ μην κάνεις φίλη μια γυναίκα που απέρριψες σεξουαλικά, όσο έξυπνη και ενδιαφέρουσα να είναι. Θα σου δημιουργήσει πρόβλημα από το πουθενά, έστω και καιρό μετά. Και θα προσπαθείς να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας εκεί που δεν σε νοιάζει, για να προστατέψεις αυτό που σε νοιάζει.
.
Eυτυχώς που ένα από τα προτερήματα (και ελαττώματα) του Ταύρου
είναι η υπομονή.
Κόκκινα, dear.
1 σχόλιο