Αργύρης (παρτ νάιν)
Συναισθηματική Τράπεζα
Παλιά ήταν καλύτερα. Αμέ. Τι να λέμε τώρα. Τρεις βιντεοκασέτες καράτε βλέπαμε την εβδομάδα. Τουλάχιστον. Και άλλες δύο με τον Στάθη Ψάλτη.
Πηγαίναμε σε πάρτι και περιμέναμε να βάλει «μπλουζ» για να χορέψουμε με καμιά γκόμενα. Εγώ πάλι δεν χόρευα μπλουζ. Δεν ζήταγα από καμία να χορέψουμε- γι’ αυτό. Αν ζήταγα μάλλον θα δεχόταν. Λέω εγώ. Μετά έμαθα ότι το μπλουζ είναι μουσικό είδος και όχι μουσικοχορευτικό μπαλαμούτιασμα και ζήτησα συγγνώμη από τους μαύρους του Μισισιπή.
Καλύτερα ήταν παλιά. Βέβαια. Και οι άνθρωποι καλύτεροι ήταν. Πήγαιναν περισσότεροι σε συγκεντρώσεις, είχαν και οι τηλεσκηνοθέται περισσότερη δουλειά. Σημαιάκια, σουβλάκια, ουζάκια, καρό τραπεζομαντηλάκια. Όλα μαζί κάτω από την ίδια ιδεολογική ομπρέλα. Bλέπαμε και περισσότερες αφίσες. Αφίσες με περιεχόμενο- ήλιους, σφυροδρέπανα, δάδες και τέτοια. Όχι αηδίες όπως σήμερα που οι περισσότερες αφίσες είναι για συναυλίες. Ασχολιόταν ο κόσμος με την πολιτική. Και μετά περίμενε την πολιτική να ασχοληθεί μαζί του. Εκεί την πάτησε λίγο, αλλά, σιγά, πρώτη φορά είναι; Kαι τι έγινε; Σήμερα βέβαια έχουμε τα ριάλιτι και τα δάνεια, αγοράζεις αυτοκίνητο και το ξεπληρώνεις όποτε γουστάρεις, αμέ, όποτε έχεις, αλλά πρόσεχε, να έχεις, (περισσότερα…)
Αργύρης (παρτ έιτ)
Το κορομηλοφάγο λαγουδάκι
«Πώς να είναι να πεθαίνεις ρε συ;». Ήταν πριν από τρία χρόνια περίπου. Περπατούσαμε με τον Πάνο στην Πανεπιστημίου, μόλις είχαμε βγει από το σινεμά, μεταμεσονύκτια προβολή, Αύγουστος. Δεν θυμάμαι ποια ταινία. Δεν είχε πάντως σχέση με την ερώτησή μου.
«Βιάζεσαι να μάθεις;», είπε ο Πάνος. Δεν απάντησα αμέσως γιατί μου φάνηκε ότι αν βιαζόμουν να απαντήσω θα ήταν σαν να είχα απαντήσει χωρίς να πω τίποτα. Ήθελα όμως να πω κάτι.
«Απλά αναρωτιέμαι», είπα. Πέρασε ένα ταξί, μας έκανε νόημα με τα φώτα, για κούρσα έψαχνε.
«Εντάξει λοιπόν, πάμε να κάτσουμε κάπου να σου πως νομίζω ότι είναι», είπε.
«Γιατί, δεν μπορείς να μου πεις στο περπατητό;». Περπατούσαμε προς τη μηχανή του Πάνου.
«Όχι».
Βρήκαμε ένα πεζούλι. Κάτσαμε. Ανάψαμε τσιγάρο. Ένα ο καθένας. Η Αθήνα μύριζε απουσία. Ο Πάνος τράβηξε μια δυο τζούρες από το δικό του, το έσβησε και είπε:
«Όταν ήμουν δεκαπέντε χρονών ο παππούς μου ο Σήφης (περισσότερα…)
Αργύρης (παρτ σέβεν)
Οι Μποεμβέ
Πήγα και βρήκα τη Μαρία. Μιλούσε μ’ έναν μελαχρινό κύριο που φορούσε t-shirt «Άννα Βίσση». Δεν είχα ξαναδεί t-shirt «Άννα Βίσση». Ήταν, εν ολίγοις, η πρώτη φορά που έβλεπα τέτοιο πράγμα. Δεν ήταν και τίποτα το ιδιαίτερο, βέβαια. Ένα λευκό t-shirt με τη φάτσα της Άννας Βίσση ήταν, που έγραφε «Anna Vissi». Αν είχε τη φάτσα του Χατζηγιάννη θα ήταν ένα t-shirt «Χατζηγιάννης». Αν είχε ένα κροκοδειλάκι θα ήταν ένα t-shirt «Lacoste». Αν είχε και κροκοδειλάκι και τη φάτσα της Άννας Βίσση, αυτό θα σήμαινε ότι η Άννα είχε κάνει διεθνή καριέρα. Μπράβο της. Τη συμπαθώ την Άννα γιατί ταιριάζουμε. Έχω κι’ εγώ ένα t-shirt Rolling Stones, δηλαδή. Η Μαρία φάνηκε ότι χάρηκε που με είδε, εγώ δεν είχα πιστόλι στην τσέπη μου, εκείνη μ’ έπιασε απ’ το χέρι, το πιστόλι έγινε από τριαντοχτάρι σπέσιαλ, σαρανταπεντάρι μάγκνουμ, και είπε:
«Μωρό μου, να σου γνωρίσω τον Βασίλη. Βασίλη, ο Αργύρης».
«Φρόντισε να μας συστήσει σε όλους ο φίλος σου», είπε ο Βασίλης. Μου φάνηκε ότι το είπε λίγο ειρωνικά. Δεν συνηθίζω να δίνω σημασία σε όσους ειρωνεύονται λίγο. Τους βρίσκω δειλούς. Σαν να σε χαστουκίζουν με βαμβάκι. Αν θες να με ειρωνευτείς κάν’ το σωστά. Κότα.
«Χάρηκα για τη γνωριμία Μπιλ», είπα. «Μέλος της N.J κι’ εσύ ε;»
«Ο Βασίλης είναι από τους πιο παλιούς», είπε η Μαρία και μου χάιδεψε το χέρι. «Να σου φέρω ένα ποτό γλυκούλη;», προσφέρθηκε η always πρόθυμη Μαρία.
«Ένα χέιγκ μ’ ένα πάγο. Ευχαριστώ». Η Μαρία κατευθύνθηκε προς τον μπουφέ, δίνοντάς μου την ευκαιρία να θαυμάσω ακόμα μια φορά τη γεωμετρία του πισινού της. Βρισκόταν ακριβώς εκεί που έπρεπε: ούτε πολύ ψηλά, ούτε πολύ χαμηλά. Ήταν όσο μεγάλος έπρεπε και, το καλύτερο, υπογραμμιζόταν από ένα στρινγκ, το οποίο ίσα- ίσα που ξεχώριζε κάτω από το άσπρο της φόρεμα.
«Δεν σ’ έχω ξαναδεί. Φίλος των κοριτσιών ε;», είπε ο Μπιλ. Αυτή τη φορά με ειρωνεύτηκε λιγότερο.
«Ναι», απάντησα μονολεκτικά, όχι γιατί (περισσότερα…)
Αργύρης (παρτ σιξ)
ΕΑΠ
Μερικές φορές κάθομαι και σκέφτομαι… και όσο και να προσπαθώ να το δεχθώ και να το καταπιώ αμάσητα, απλά δεν γίνεται. Αντιδρά η λογική μου. Πόσα πολλά πράγματα έχουν φτιαχτεί σε αυτόν τον κόσμο και είναι όλα τους ΕΑΠ;
Εξαιρετικά Ανεμοδαρμένη Περιοχή
Εντελώς Άμυλο Πατάτας
Εσύ Από Ποτέ;
Επισφαλώς Αναμαλλιασμένος Παίδαρος
Ελαφρώς Ατσουμπάλη Παρέλαση
Σύμπτωση; Δεν το νομίζω.
Ένας κάποιος είχε ανέβει στη θέση του dj και μιλούσε στο μικρόφωνο. «Ησυχία παρακαλώ. Οι όροι του μεγάλου μας διαγωνισμού είναι οι εξής: θα κερδίσει αυτός που έχει πάνω του τα περισσότερα χαρτονομίσματα. H αξία δεν μετράει, μόνο το πλήθος των χαρτονομισμάτων. Το έπαθλο θα ανακοινωθεί μαζί με το νικητή». Δεν φάνηκε να παραξενεύτηκε κανείς. Λες και έπαιρναν μέρος σε τέτοιου είδους διαγωνισμούς κάθε μέρα.
Σκέφτηκα ότι είχα πάνω μου σαράντα ευρώ, δύο εικοσάρικα. Στο σπίτι είχα άλλα εκατό και στην τράπεζα άλλα είκοσι. Σύνολον εκατόν εξήντα.
Μετά σκέφτηκα (περισσότερα…)
Αργύρης (παρτ φάιβ)
Η εικοσαετία των eighties και τα σπορτέξ
Γυρίζουν. Όλα. Γύρω γύρω γυρίζουν. Ήπια λίγο παραπάνω. Μισό μπουκάλι ουίσκι πριν βγω, ένα καραφάκι ούζο στους Διόσκουρους, δυο μπίρες από ένα περίπτερο στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Έχει πανσέληνο απόψε. Αυγουστιάτικη. Και δεν είναι ωραία. Για μένα τουλάχιστον. Αισθάνομαι μόνος μου. Είμαι μόνος μου. Ανέβηκα στην Ακρόπολη. Πολύς κόσμος. Σαν προσκύνημα ένα πράγμα. Είδα και τηλεοπτικά συνεργεία. Χαλάστηκα. Ώσπου έφτασα πάνω πάνω. Ψηλά. Στον Παρθενώνα. Ωραίος ήταν. Έκατσα σε ένα αρχαίο ωραίο πεζούλι. Οι αρχαίοι μπορεί να μην το είχαν για πεζούλι, οπότε τους ζητώ συγγνώμη. Άναψα τσιγάρο. Κανονικό. Το ήξερα ότι απαγορεύεται αλλά ήθελα να καπνίσω. To απόγευμα στην τηλεόραση είπαν ότι όταν έχει πανσέληνο τα ψάρια δεν τσιμπάνε και οι καημένοι οι ψαράδες δεν μπορούν να βγάλουν μεροκάματο και μη φάτε ψάρι τη μέρα που ξημερώνει μετά την πανσέληνο γιατί δεν θα είναι φρέσκο. Αδιαφορώ γιατί δεν τρώω ψάρια και δεν είμαι ψαράς. Έτσι απλά.
Στον ουρανό καθόταν ένας τεράστιος, ολοστρόγγυλος, εχθρός των ψαράδων. Δίπλα μου καθόταν κι’ άλλος κόσμος. Πιο πιο δίπλα μου μια παρέα. (περισσότερα…)
Αργύρης (παρτ φορ)
Iπτάμενη Γιώτα
Μένω μόνος μου. Είχα μια γάτα αλλά έφυγε. Είχα και μια γκόμενα που συγκατοικούσαμε για ένα εξάμηνο αλλά έφυγε κι’ αυτή. Τρεις μέρες μετά τη γάτα. Τη γούσταρα, το παραδέχομαι. Τη Γιώτα πιο πολύ από τη γάτα. Oι παλιές αγάπες πάνε στην Ανάβυσσο. Εκεί είχα μάθει ότι είχε πάει μετά το χωρισμό μας η Γιώτα.
Δεν είχα και πολλές γκόμενες. Είπαμε, με τις γυναίκες είμαι ηττοπαθής και μου κάθονται κατά τύχη. Γάτα είχα κι΄ άλλη παλιότερα, στο πατρικό μου σπίτι στην επαρχία. Δεν έχει σημασία ποια επαρχία, όλες οι επαρχίες ίδιες είναι. Το πολύ- πολύ η μία να έχει κανένα φεστιβάλ χορού, η άλλη κανένα φεστιβάλ μικρού μήκους, η παραάλλη κανέναν υπουργό στην κυβέρνηση, η παραπαραάλλη θάλασσα, η παραπαραπαραάλλη χασισοφυτείες. Κατά τα άλλα, καμία διαφορά. Σίγουρα. Καλό είναι αυτό, υποθέτω. Θέλεις κύριος να φύγεις από την Αθήνα γιατί σου τη δίνει η κίνηση, το καυσαέριο, η πολυκοσμία, η πόρτα στα κλαμπ; Πας σ’ όποια επαρχία να ‘ναι και καθαρίζεις απ’ όλα εκτός από το τελευταίο.
Σκεφτόμουν σε κάποια φάση να την κάνω για Θεσσαλονίκη. Δεν πήγα γιατί δεν μου αρέσουν οι διαφημίσεις. Από αντίδραση. Και «αγαπάω από παιδί τη Θεσσαλονίκη» ο ένας μαϊντανός στην τηλεόραση, και η «λεβεντομάνα Θεσσαλονίκη» (περισσότερα…)
Αργύρης (παρτ θρι)
Aλκοτέστ
Ξύπνησα με χιόνια καλοκαιριάτικα. Της τηλεόρασης. Καλυτερεύω, αλλά το αίμα στο κάτουρο, αίμα. Τέλος πάντων, το προσπερνάω και συνεχίζω.
Ο συγγραφέας- ναρκαλιευτής Ηλίας πήγαινε όσο πιο γρήγορα μπορούσε αυτός και το φίατ πούντο μαζί. «Στο Λαύριο αδελφές μου, στο Λαύριο», φώναζε τσιμπώντας το μάγουλο της μιας εκ των δύο ωραίων ξανθιών αδελφών με μεγάλα βυζιά. Αισθάνθηκε τόσο ικανοποιημένος από την ατάκα του, που τράβηξε μια τζούρα διαρκείας από το τρίφυλλο και δυνάμωσε το ράδιο. Είχαμε φτάσει σχεδόν στη μέση του τσιγάρου και της διαδρομής. Από το ράδιο ακουγόντουσαν λαϊκά. Μπορεί και να μην ήταν ακριβώς λαϊκά, αλλά σίγουρα είχαν μέσα μπουζούκι και χωρισμούς. Αν είχαν κιθάρα και χωρισμούς θα ήταν έντεχνα. Αν είχαν ηλεκτρική κιθάρα και χωρισμούς θα ήταν οι HIM. Έτσι είμαι εγώ. Μ’ αρέσει η απλούστευση γιατί τα πολύπλοκα με μπερδεύουν και δεν έχω και χρόνο να το ψάξω παραπάνω σε ό,τι αφορά τη μουσική. Απλά την ακούω. Τα υπόλοιπα τα θεωρώ περιττά.
Ο αριθμός μας ήταν το τέσσερα. Τέσσερις ξημερώματα Σαββάτου, τέσσερις ψιλομεθυσμένοι και ψιλομαστουρωμένοι σε ένα τετράτροχο, στα τέσσερα φαντασιωνόμουν το Μαράκι, τέσσερις φορές κόρναρε ο μπάτσος με τη μηχανή πριν τον πάρει πρέφα ο Ηλίας και αρχίσει να κόβει λίγα από τα εκατόν είκοσι και βάλε χιλιόμετρα την ώρα για να κάνει στην άκρη.
Ο χειρούργος- οδοντίατρος Αργύρης (εγώ) φώναξε:
«Μαλάκα, (περισσότερα…)
Αργύρης (παρτ του)
Συγγραφέας- Ναρκαλιευτής
Πριν συνεχίσω την αφήγηση της ιστορίας μου θέλω να αποκαλύψω μερικά πράγματα. Όχι για μένα, αλλά για τον Ηλία. Ο Ηλίας λοιπόν είναι ο άνθρωπος που μπορεί να πουλήσει φύκια για οικόπεδα στο Λαύριο. Και όχι απλά οικόπεδα, αλλά οικόπεδα με μεταλλεία διαμαντιών πλήρως εκμεταλλεύσιμα, τους υπαλλήλους του αρμόδιου υπουργείου λαδωμένους και ένα Στάγιερ φορτωμένο οικογενειάρχες Αλβανούς έτοιμους να σκάψουν με τα χέρια.
Επαναλαμβάνω, για όσους δεν μου έδωσαν και πολύ σημασία πιο πριν –και καλά έκαναν, ούτε εγώ μου δίνω πολύ σημασία τις περισσότερες φορές- ότι ο Ηλίας δεν ήταν ποτέ κολλητός μου, όπως ο «ξέρετε ποιος», τον οποίο δεν θα ξανααναφέρω γιατί θα ξεφύγω πάλι από το θέμα μας και δεν θέλω.
Εκτός από μυθομανής, ο Ηλίας είναι και καρμίρης. Το αγαπημένο του φαγητό είναι το «κουβέρ». Βγαίνει με παρέες, (περισσότερα…)
Αργύρης (παρτ ουάν)
Πάνος
Με τον Ηλία δεν ήμασταν ποτέ κολλητοί. Δηλαδή, δεν γίναμε ποτέ λιώμα από μπίρες ή μαύρο, δεν πηδήξαμε ποτέ την ίδια γκόμενα (υποθέτω ότι δεν είναι αιμομίκτης), δεν διαφωνήσαμε ποτέ για τον Κάστρο, την ΑΕΚ και τους Ρεντ Χοτ Τσίλι Πέπερς. Πράγματα που τα έχω κάνει όλα με τον Πάνο, αλλά ο Πάνος δεν είναι του παρόντος. Καθόλου. Είναι οριστικά του παρελθόντος καθότι τράκαρε με τη μηχανή πέρυσι και σκοτώθηκε. Τελείως όμως.
Τέλος πάντων, πάλι ξέφυγα από το θέμα. Έχω ένα ταλέντο να ξεφεύγω γενικότερα, χωρίς να το καταλαβαίνω. Αυτό είναι και το θέμα μου. Το πώς ξεφύγαμε με τον Ηλία.
Είχαμε βγει για χαλαρό ποτάκι στου Ψυρρή. Δεν θα αναφέρω το μαγαζί γιατί δεν θέλω να κάνω κανενός είδους διαφήμιση. Είμαι κατά της διαφήμισης. Αν είχα φράγκα, θα ήμουν υπέρ. Μπορεί, δεν ξέρω, λέω τώρα. Γιατί αν είχα (περισσότερα…)
Ο μαύρος
“Ε, και τι χειρότερο μπορεί να συμβεί;” είπε ο Αντώνης και έριξε μια τεράστια δαγκωνιά στο σουβλάκι του. Το κοίταζε με τόση προσήλωση που νόμισα για μια στιγμή ότι απευθυνόταν σ’ εκείνο κι’ όχι σ’ εμένα. “Ε,και τι χειρότερο μπορεί να συμβεί σουβλάκι μου; Θα σε φάω και τέλος. Τέλειωσες. Τι χειρότερο μπορεί να συμβεί;” θα μπορούσε να λέει ο Αντώνης και το σουβλάκι να ρουφούσε τη μύτη του και να του απαντούσε στωικά : “Δηλητηρίαση”. Αυτά σκέφτηκα για λίγο, ώσπου με σκούντηξε στον ώμο ρίχοντάς με παραλίγο από το παγκάκι.
Πολλά χειρότερα θα μπορούσαν να συμβούν. Θα μπορούσε το παγκάκι να γίνει σαρκοβόρο φυτό του Αμαζονίου και να μας καταπιεί και τους δύο ρευόμενο. Θα μπορούσε εκείνη την ώρα να διαλέξουν να εισβάλουν εξωγήινοι στην πλατεία Εξαρχείων και να παρεξηγηθούν οι αναρχοαυτόνομοι και να γίνει της μουρλής, με λέιζερ από τη μία μεριά, μολότωφ από την άλλη και τα ΜΑΤ να ξυλοκοπούν κανέναν εξωγήινο φοιτητή. Θα μπορούσε…πολλά σκεφτόμουν ότι θα μπορούσε αλλά απάντησα “Τίποτα”.
Ο Αντώνης φάνηκε ικανοποιημένος από την απάντησή μου. Άνοιξε το σακ βουαγιάζ του και έβγαλε ένα ματσάκι (περισσότερα…)
Ντεντέκτιβ Ρίβερ (part 2)
«Ωραία. Συνεχίστε. Ήσασταν γυμνή και βλέπατε Τριανταφυλλόπουλο»
«Ναι. Και ξαφνικά…»
«Να σας διακόψω ξανά. Τον Τριανταφυλλόπουλο τον βλέπατε στην τηλεόραση, τον βλέπατε στον ύπνο σας, τον βλέπατε μπροστά σας;»
«Μα στην τηλεόραση φυσικά!»
«Φυσικά; Αν ξέρατε τι έχουνε δει τα ωραία μου γαλάζια μάτια σ’ αυτό το γραφείο και τι έχουν ακούσει τα δωρικά σμιλεμένα αυτιά μου, δεν θα χρησιμοποιούσατε αυτή την έκφραση δεσποινίς μου», της είπα και έριξα ένα πιο προσεκτικό βλέμμα στη βυζοχαράδρα της. Ξαφνικά, ο θάνατος από ασφυξία δεν μου φαίνεται και τόσο κακός. Α, δεν έχω γαλάζια μάτια.
«Κυρία. Βαλέρια Χατζησταύρου», διακόπτει την ονείρωξή μου.
«Του γνωστού Χατζησταύρου;», ρωτάω εγώ
«Μάλιστα»
«Του τυρέμπορα;»
«Όχι…του εφοπλιστή»
«Μάλιστα, μάλιστα. Του εφοπλιστή», μουρμουρίζω εγώ και κάνω πως σημειώνω στο μπλοκάκι μου. Δεν σημειώνω στ’ αλήθεια βέβαια. Ζωγραφίζω. Τα βυζιά (περισσότερα…)
Ντεντέκτιβ Ρίβερ (part 1)
Η μέρα ήταν δύσκολη. Πολύ δύσκολη. Τόσο δύσκολη, που ακόμα κι’ αυτή τη μύγα που ήρθε και κάθισε αυθάδικα στο κούτελό μου δεν θέλω να τη διώξω. Τη νιώθω να γυροφέρνει, νάτη, τώρα κατεβαίνει προς τη μύτη μου, τη βλέπω, με κοιτάζει.
Γαμωπλάσμα, μουρμουρίζω.
Κουνάω τελικά το κεφάλι μου δεξιά και αριστερά. Η μύγα φεύγει. Τη βλέπω να κάθεται στο πόμολο της πόρτας. Το πόμολο γυρίζει. Η μύγα πετάγεται, η πόρτα ανοίγει.
Μπαίνει μέσα- καλά το μάντεψες ρε λιγούρη- μια ωραία γυναίκα. Τόσο ωραία που δεν θες να τη γαμήσεις. Όχι. Θες να της δώσεις το μουνί στο πιάτο, γαρνιρισμένο με χοντροκομμένο αλάτι και σως μπεαρνέζ.
Ακόμα και σήμερα. Ακόμα και αυτή τη μέρα που ήταν δύσκολη, πολύ δύσκολη.
Με κοιτάζε όπως με κοίταζε πριν λίγο κι’ αυτή η μύγα. Με αυθάδεια. Και με το βλέμμα του «ξέρω ότι με γουστάρεις και…». Την κόβω όμως.
«Δεν σε (περισσότερα…)
Στο μπαλκόνι
«Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς εσένα», του είπε κοιτάζοντάς τον επίμονα. «Μπορώ όμως να φανταστώ εσένα χωρίς τη ζωή μου».
«Δεν καταλαβαίνω…», μουρμούρισε εκείνος.
«Το ξέρω», είπε, «δεν περίμενα ότι θα καταλάβεις»
«Όχι…αυτό που είπες το καταλαβαίνω. Για κοίτα εκεί», είπε και της έδειξε κάτω στο πεζοδρόμιο, έναν τύπο να κρατάει μια σακούλα από το σούπερ μάρκετ και να πηγαίνει πέρα δώθε. «Αυτόν εκεί δεν καταλαβαίνω».
«Θα προσπαθεί να θυμηθεί τι ξέχασε να αγοράσει…», υπέθεσε εκείνη.
«Όχι, όχι. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί έχει αγοράσει τόσες ταμπλέτες για τα κουνούπια. Κοίτα, η σακούλα του είναι γεμάτη ταμπλέτες για τα κουνούπια»
«Πόσα μικρά τσιμπήματα ν’ αντέξει κανείς…», είπε εκείνη.
«…από το ίδιο κουνούπι», συμπλήρωσε αυτός.
watch me
“Well, I have a funny feeling that someone is watching us all the time”, she said.
“I don’t think anyone is watching me”, he said.
“So I’m the only one being watched here? That’s not fair”, she protested.
“I am watching you”
“Oh…that’s…”
“And i can do even better than that. Just watch me”
10 σοκαριστικές αλήθειες
- Δεν υπάρχει πρίγκιπας πάνω σε άσπρο άλογο. Βολέψου με σκέτο το άσπρο άλογο.
- Δεν θα δεις ποτέ την αλήθεια γυμνή. Συμβιβάσου με το να δεις μια γυμνή γυναίκα ή έναν γυμνό άντρα.
- H ζάχαρη δεν παχαίνει. Εσύ παχαίνεις.
- Λες ψέματα όταν λες ότι νοιάζεσαι για τα παιδάκια που πεινάνε στην Αφρική.
- Μπορεί να λες ότι θες να κάνεις ελεύθερη πτώση από αεροπλάνο, πριν φτάσεις τα 40. Η αλήθεια είναι ότι πιο πιθανό είναι να σε δολοφονήσει ένας ομοφυλόφιλος χιμπατζής με ένα κουταλάκι του καφέ την ώρα που ψωνίζεις στα ΙΚΕΑ. Όχι, δεν είναι το ότι σου λείπει το κουράγιο. Απλά έτσι είναι η ζωή.
- Πουτάνα δεν γίνεσαι. Γεννιέσαι. Και πουτάνα δεν ξεγίνεσαι. Πεθαίνεις.
- Το μέγεθος του πουλιού σου δεν έχει σημασία. Για τον παφλασμό του Ιονίου. Για τις γκόμενες έχει σημασία- λίγη ή πολύ.
- Έχεις πει τουλάχιστον τρεις φορές στη ζωή σου «δεν θα το ξανακάνω», αναφερόμενος/ αναφερόμενη στο ίδιο πράγμα.
- Το μόνο κοινό που έχουν όλοι οι άνθρωποι είναι το ότι κάποτε θα πεθάνουμε.
- Κάθε φορά που λες «αυτό το μέρος έχει ωραία vibes», πεθαίνει μια μικρή φώκια στην Ανταρκτική.
+1
- Αυτό εδώ είναι το καλύτερο ελληνικό blog.
Ο Ανώνυμος (Ανών)
Η Γκαλερί «249» εγκαινίασε την τρίτη περίοδο λειτουργίας της με ένα installation του καλλιτέχνη που έχει γίνει παγκοσμίως γνωστός με το όνομα Ανώνυμος. (επιβάλλεται η πλάγια γραφή)
Ο Ανών, όπως αλλιώς αποκαλείται, έγινε διάσημος το 2004 με το έργο του «Χρησιμοποιημένοι Υπολογιστές». Εκατοντάδες laptops με εικόνες πορνογραφικού περιεχομένου να εναλλάσονται στις οθόνες τους εγκαταλείφθηκαν σε διάφορα καφέ τις Αθήνας. Το 2005, με το έργο του «Άτιτλο», ο καλλιτέχνης ανακοίνωσε ότι θα επέλεγε μια μέρα κατά την οποία οτιδήποτε έκανε θα ήταν Τέχνη και ότι μόνο όποιος θα κατάφερνε να αναγνωρίσει τον ίδιο ή τη σωστή μέρα θα μπορούσε και να δει το installation του.
Η δουλειά του Ανώνυμου έχει προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις στους κύκλους των κριτικών τέχνης- άλλοι τον θεωρούν ιδιοφυΐα και άλλοι ανύπαρκτο. Προσπάθησα αρκετές φορές να εντοπίσω τον καλλιτέχνη ο ίδιος. Μία από αυτές ήταν και η επίσκεψή μου, πριν λίγες μέρες, στην Γκαλερί «249». Εκεί συνάντησα τρεις ανθρώπους, ο καθένας από τους οποίους υποστήριζε ότι ήταν ο Ανών. Και οι τρεις μου φάνηκαν άσχετοι από τέχνη. Και οι τρεις μου ζήτησαν να μην πω ότι εκείνοι ήταν ο Ανώνυμος.
Η νέα του δουλειά, βέβαια, μιλάει από μόνη της. Το έργο με τίτλο «Πόσο σκατάς είσαι» είναι ένα installation στο κλασσικό στιλ του Ανώνυμου. Φροντίστε μόνο να πάτε στη Γκαλερί «249» κάποια ώρα που δεν θα έχει πολύ κόσμο: Η είσοδος επιτρέπεται σε ένα μόνο άτομο τη φορά. O επισκέπτης μπαίνει σε μια τεράστια καλοφωτισμένη αίθουσα, κάθε επιφάνεια της οποίας είναι καλυμμένη με καθρέφτες.
Up On
Η απουσία του ήταν διακριτική.
Φρόντιζε να μην είναι εκεί μόνο όταν αυτό δεν θα γινόταν αντιληπτό: όταν εκείνη έβλεπε τηλεόραση, όταν εκείνη έβαφε τα νύχια της, όταν εκείνη μιλούσε με τις φίλες της στο τηλέφωνο, όταν εκείνη πότιζε τα λουλούδια της, όταν εκείνη ήταν στη δουλειά, όταν εκείνη δεν ήθελε να πηδηχτούνε.
Έλειπε, ομολογουμένως, πολύ συχνά.
Μια μέρα, εν τη απουσία του, συνέβη κάτι το αναπάντεχο: Παρουσιάστηκε μπροστά της, όντας απών. Τον είδε έτσι μπροστά της, να απουσιάζει ανερυθρίαστα και άρχισε να θρηνεί μέσα της τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Xρόνο με το χρόνο, μήνα με το μήνα, μέρα με τη μέρα, λεπτό με το λεπτό.
Έκτοτε, άλλαξε τις προτεραιότητές της με άλλες προτεραιότητες, λιγότερο βραδινές και επίσημες.
Η παρουσία της δεν ήταν διακριτική.
Σήμερα η Λίζα αποφάσισε να βάλει κραγιόν
Σήμερα η Λίζα αποφάσισε να βάλει κραγιόν.
“Βάλε λίγο κραγιόν μωρέ κι’ εσύ, δεν θα πάθεις και τίποτα”, της έλεγε συνέχεια η κολλητή της όταν την έβλεπε θλιμμένη. Ήταν η ατάκα της, κάθε που την έβλεπε να μοναξιάζει, να αισθάνεται μόνη της, αγκόμενη 7 χρόνια τώρα. Δεν την έλεγες άσχημη τη Λίζα, ατσούμπαλη, ναι, την έλεγες, αλλά όχι άσχημη. Απεριποίητη, λίγο αγοροκόριτσο, άγριο νιάτο παρά τα 32 της χρόνια. Και μόνη της.
Η Λίζα δεν έβαζε κραγιόν ποτέ. Όχι γιατί π.χ προτιμούσε να είναι τα χείλη της φυσικά. Ο λόγος ήταν άλλος, λιγότερο σοβαρός ή και πολύ σοβαρός. Εξαρτάται από το αν πιστεύεις στα όνειρα ή όχι.
Πριν κάποια χρόνια είχε δει ότι ήταν ντυμένη στα λευκά και φορούσε ένα κόκκινο κραγιόν και ήταν ξυπόλητη και είχαν βγει βόλτα με την κολλητή της. Και γνώρισε ένα όμορφο παιδί, τον Αλέξη. Και ο Αλέξης έσκυψε και τη φίλησε, εκεί, στο μπαράκι. Κι’ εκείνη έκλεισε τα μάτια της και αισθανόταν τόσο ωραία. Και μετά άνοιξε τα μάτια της και είδε μπροστά της τον πατέρα της, τον μακαρίτη, να κρατάει πάλι τη ζώνη του και να την τινάζει πάνω κάτω, να την κοιτάζει, με την κοκκινη φλέβα του πρησμένη στο μέτωπό του, και -το χειρότερο- να της χαμογελάει.
Σήμερα η Λίζα αποφάσισε να φορέσει κραγιόν. Δεν μπορεί να φοβάται ακόμα ένα όνειρο που είδε πριν τόσο καιρό. Αυτόν, ναι, μπορεί να τον φοβάται ακόμα. Αλλά το όνειρο, όχι.
Βγήκαν οι δυό τους, πήγαν Εξάρχεια. Η κολλητή της δεν της έκανε κανένα σχόλιο. Πρόσεξε το κραγιόν της, αλλά δεν είπε τίποτα. Έτσι είναι οι σωστές φίλες- φέρονται σχεδόν αντρικά σ’ αυτά τα πράγματα. Περνούσε η ώρα, ωραία περνούσαν, έπαιζε ωραία μουσική ο Φώτης. Ώσπου τον είδε, εκεί, στη γωνία του μπαρ. Την είδε κι’ εκείνος.
Πλησιάστηκαν, μύρισαν ο ένας τα χνώτα του άλλου χρησιμοποιώντας ως πρόφαση μερικές κλισαδούρες, αγγίχτηκαν διστακτικά, τάχαμου δώζμου τον αναπτηρα, α, ωραίο το δαχτυλίδι σου και τέτοια. Και μία ώρα μετά την ώρα που οι άμαξες γίνονται κολοκύθες, έσκυψε και τη φίλησε. Έκλεισε τα μάτια της και αισθανόταν τόσο ωραία. Μα τόσο ωραία. Δεν ήθελε να τα ανοίξει. Φοβόταν να τα ανοίξει.
“Πάμε να φύγουμε”, του είπε με κλειστά τα μάτια.
“Έπαθες κάτι;”, ανησύχησε εκείνος.
“Όχι. Πάμε να φύγουμε. Πιάσε με απ’ το χέρι να φύγουμε σιγά- σιγά”.
Κρατιόταν από πάνω του. Παραπάτησε μια – δυο φορές, κατάφερε να βγει από το μπαρ. Την πρόφτασε η κολλητή της, όλα καλά, μην ανησυχείς, παίζουμε απλά, της είπε. Εντάξει, θα τα πούμε αύριο εκείνη. Λέμε να πάμε μετά με τα παιδιά σ’ ένα πάρτι στ0υ Ζωγράφου.
Όταν το πρωί άνοιξε επιτέλους τα μάτια της, το πρώτο πράγμα που είδε ήταν η ζώνη του, ακουμπησμένη με το παντελόνι του σε μια καρέκλα δίπλα στο κρεβάτι. Το πρώτο πράγμα που ακουσε ήταν ο ήχος του τηγανιού- της έφτιαχνε πρωινό. Το πρώτο πράγμα που μύρισε ήταν τα πατρικά σημάδια από δυο ντουζίνες δερμάτινα χρόνια με αγκράφες. Αυτή τη φορά δεν θα έκλαιγε.
Βρήκε το τσαντάκι της, έβγαλε το κραγιόν της και έβαψε όλο της το πρόσωπο. Κόκκινο. Αν την έβλεπε έτσι και του άρεσε ακόμα, τότε, ναι, άξιζε.
Τα αβγά ήταν μάτια και τα μάτια της χαμογελαστά.
Ψιτ, λαμόγια ήρθε η ώρα να ψηφίσετε
Λοιπόν, δεν θέλω μα και μου και σούπα μούπες.
Μπαίνετε στο www.oalogo.gr και ψηφίζετε ΤΟ ΤΡΙΤΟ λογότυπο
(που ούτως ή άλλως είναι και το καλύτερο, απλά εγώ σας βγάζω από τον κόπο να το συνειδητοποιήσετε από μόνοι σας)
Σας ευχαριστώ πολύ.
YΓ. Ναι, ο άνθρωπος είναι φίλος μου και συνάδελφος. Πειράζει;
Εξωγήινος
Έκλεισε σφιχτά τα μάτια της, προσπαθώντας να διώξει τον μεγαλύτερό της φόβο: ότι όταν θα ερχόντουσαν οι εξωγήινοι στη Γη, θα προσγειωνόντουσαν σε άλλη πόλη και όχι στη δική της. Ή- ακόμα χειρότερα- ότι δεν θα ερχόντουσαν κατά τη διάρκεια του βίου της.
Πώς θα μπορούσε να συνεχίσει να ζει ξέροντας ότι (περισσότερα…)
Σωματικά υγρά αντί αντηλιακού
Κάποια στιγμή, δεν μπορεί, λυγίζεις. Όσο δυνατός κι’ αν είσαι, όσο τσαμπουκαλεμένος, αποφασισμένος και δεν ξέρω-γω-τι-άλλο, λυγίζεις ρε μαλάκα. Δεν γίνεται άλλο. Δηλαδή, σου ρχεται, σου τρίβεται, σε κοιτάζει λάγνα, τη βλέπεις και καταλαβαίνεις ότι είναι έτοιμη να σου υποταχθεί, έτοιμη να την μασήσεις και να τη χωνέψεις και μετά να τουρλώσεις τον κώλο σου προς τον ουρανό και να την χέσεις και να εκτοξευθεί –ωσάν η πρώτη διαστημική κουράδα- στο (περισσότερα…)
Φίλα με επιτέλους
Ο ποιητής κοίταξε τον επιχειρηματία στα μάτια: «Και για ποιον άλλο λόγο να ζεις, αν δεν έχεις αγαπήσει ποτέ σου;»
«Μα συμφωνώ μαζί σου», είπε ο επιχειρηματίας. «Απλά θεωρώ ότι και ο λόγος να ζεις είναι ένα κέρδος που σου αποφέρει η επένδυση των συναισθημάτων που ονομάζεις αγάπη. Και σε αντίθεση μ’ εσένα που αγαπάς μόνο το κέρδος –τον λόγο να ζεις- εγώ αγαπώ και την όλη διαδικασία της επένδυσης που φέρνει το κέρδος- το να αγαπάς και αγαπιέσαι»
«Δεν είναι όλα χάνω και κερδίζω σ’ αυτή τη ζωή», είπε ο ποιητής.
«Ιδανικά, πρέπει να είναι. Γιατί αν δεν χάνεις και δεν κερδίζεις, σημαίνει ότι δεν παίζεις. Σημαίνει ότι δεν ζεις»
«Γράφω απλά στίχους. Δεν περιμένω να κερδίσω τίποτα από αυτό»
«Κερδίζεις ήδη. Γράφεις στίχους και σου αρέσει να γράφεις στίχους. Άρα, κερδίζεις»
«Ναι, αλλά δεν αποσκοπώ στο κέρδος. Ούτε καν σ’ αυτό το έμμεσο κέρδος για το οποίο εσύ μιλάς»
«Άρα η ουσιαστική διαφορά μας είναι ότι εσύ κερδίζεις χωρίς να το περιμένεις καν. Πρέπει να αισθάνεσαι πολύ τυχερός!», είπε ο επιχειρηματίας.
«Ουφ. Βαρέθηκα. Φίλα με επιτέλους», είπε ο ποιητής και αγκάλιασε τον επιχειρηματία.
«Κέρδισες. Γδύσου!»
Τα κωλομάγουλα
«Κι’ εκεί που την έχω στα τέσσερα, τι κάνω ρε σεις;»
«Τι ρε Βαγγέλη;»
«Ανάβω τσιγάρο ρε»
«Χαχαχαχαχα…αυτά είναι φίλε μου. Άρχοντας!»
«Πού ν’ ακούσεις και τι της έκανα μετά…»
«Τι της έκανες;»
«Τραβάω μια- δυο τζούρες και μετά της το σβήνω στον κώλο! Χαχαχαχαχα»
«ΤΙ;»
«Στο δεξί της κωλομάγουλο. Της έσβησα το τσιγάρο της καριόλας στο δεξί της κωλομάγουλο»
Ο Κώστας όρμηξε και άρπαξε τον Βαγγέλη από το λαιμό. Τον έσφιξε τόσο δυνατά που τελικά τον έπνιξε. Ούτε ο τρίτος της παρέας, ούτε κανένας στην καφετέρια δεν κατάφερε να τον σταματήσει.
Κανένας φυσικά δεν ήξερε ότι ο Κώστας είχε πάνω από 10 σημάδια σβησμένων τσιγάρων στον κώλο του.
Άσσο φίλτρο κάπνιζε ο πατέρας του.
Αυτά τα μάτια σου
Αυτά τα μάτια σου…
Να ξυπνάω κάθε πρωί και να τ’ αντικρίζω γεμάτος πόθο. Να βουτάω στο ασπράδι τους και να αυτοκαθάρομαι, να τα περιεργάζομαι με την άκρη των δαχτύλων μου και να ξαναγεννιέμαι.
Δεν έχω μάτια γι’ αυτά τα μάτια σου. Είναι τα καλύτερα μάτια που είχα ποτέ μου. Να μην χορταίνω να τα βλέπω, να με χορταίνουν κάθε φορά και πληρέστερα.
Αυτά τα μάτια σου είναι τα καλύτερα αβγά που μου έχουν φτιάξει ποτέ μου.
Μην τα υποτιμάς.
Γι’ αυτά ζούμε.
O καταραμένος
«Ο σύζυγός μου», λέει η γυναίκα, «Λοιπόν, ο σύζυγός μου έχει μια υπερφυσική δύναμη»
«Είναι πολύ δυνατός εννοείτε;», λέει ο δικαστής χαμογελώντας.
«Όχι ακριβώς. Έχει συγκεκριμένη υπερφυσική δύναμη. Ή τουλάχιστον έτσι έλεγε. Μου λέει ότι αν πληγωθεί μπορεί να αναρρώσει εκατό φορές πιο γρήγορα από έναν κανονικό άνθρωπο».
«Χμμμ», λέει ο δικαστής ανεβάζοντας τα γυαλιά του και σκύβοντας λίγο πιο μπροστά στην έδρα του, «ενδιαφέρον μου ακούγεται αυτό»,.
«Φυσικά», λέει η γυναίκα. «Αλλά αυτή η δύναμη -μου είπε- έχει και ένα κόστος. Σαν το σύμπαν να αντισταθμίζει το όφελος βαραίνοντάς τον με κάτι το αρνητικό. Κάτι σαν συμπαντική ισορροπία, καταλαβαίνετε».
«Καταλαβαίνω, καταλαβαίνω. Συνεχίστε», ο δικαστής.
«Ναι. Το αρνητικό είναι ότι έχει μηδαμινό έλεγχο των συναισθημάτων του. Δεν μπορεί να ΜΗΝ νοιάζεται τους ανθρώπους».
«Κακό μου ακούγεται αυτό»
«Ναι, είναι. Γι’ αυτό και έφερνε όλες αυτές τις γυναίκες στο σπίτι. Μου έλεγε ότι όλες τον χρειαζόντουσαν. Και αυτός δεν μπορούσε να μην τις βοηθήσει. Δεν μπορούσε να τις απορρίψει, καταλαβαίνετε. Όταν θύμωνα, μου τα έλεγε αυτά και μου έλεγε επίσης ότι λυπόταν πάρα πολύ που με πλήγωνε, ότι δεν ήθελε να με πληγώνει. Αλλά δεν μπορούσε να πληγώνει εκείνες. Και έκλαιγε και τον λυπόμουνα, καταλαβαίνετε».
«Καταλαβαίνω. Πραγματική κατάρα αυτή για έναν άντρα», λέει ο δικαστής. «Και με την άλλη του υπερφυσική δύναμη, αυτή που μπορούσε να αναρρώνει και να θεραπεύεται πολύ πιο γρήγορα;»
«Α, ναι. Λοιπόν, δεν αρρώστησε ποτέ του, ούτε τον είδα να, ξέρω ‘γω, κόβεται με κανένα μαχαίρι. Έτσι δεν μπόρεσα ποτέ να επιβεβαιώσω με τα μάτια μου αυτά που έλεγε».
«Και αρχίσατε να αναρωτιέστε αν σας λέει ψέματα;»
«Το ίδιο δεν θα κάνατε κι’ εσείς;»
«Φυσικά»
«Χαίρομαι που συμφωνείτε κύριε Πρόεδρε. Βλέπετε, δεν φταίω εγώ. Δηλαδή, αν έλεγε αλήθεια, δεν θα πάθαινε και τίποτα αν τον έσπρωχνα και έπεφτε από το μπαλκόνι του πέμπτου ορόφου»
Ευκολία
- Μπορώ και γαμιέμαι μ’ όποιον θέλω!
- Σιγά το δύσκολο. Εγώ μπορώ και γαμιέμαι με κάποιον που δεν θέλω.
Paris
Taped to the wall was a yellow portion of a page from an unidentified book that read:
«It wasn’t passion or desperation, but a common kiss- still purposeful after all these years of familiarity- that proved the depth of their love».
And I might have found it laughable, had this not been Paris.
+ moments
.
Gorgeous
Gorgeous.
Gorgeous.
Gorgeous Deserves Your Immediate Attention.
Gorgeous Makes Effort Look Effortless.
Gorgeous Stays Up Late, And Still Looks Gorgeous.
Gorgeous Has No Love For Logic.
Gorgeous Loves Fast.
Everyone Cares What Gorgeous Says.
Gorgeous Gets In Everywhere.
Gorgeous Can’t Be Ordinary, Even If It Tries.
Gorgeous Pays For Itself In The First Five Seconds.
Gorgeous Doesn’t Care What Others Are Doing – Gorgeous Was Born That Way.
Gorgeous Trumps…Everything.
Gorgeous…Is Worth It.
Εκφωνητής: William Dafoe
Η μουσική είναι μια προσαρμογή του “Two Rocks and a Cup of Water” των Massive Attack, από το soundtrack του “Danny The Dog“.
