Ψιτ, λαμόγια ήρθε η ώρα να ψηφίσετε
Λοιπόν, δεν θέλω μα και μου και σούπα μούπες.
Μπαίνετε στο www.oalogo.gr και ψηφίζετε ΤΟ ΤΡΙΤΟ λογότυπο
(που ούτως ή άλλως είναι και το καλύτερο, απλά εγώ σας βγάζω από τον κόπο να το συνειδητοποιήσετε από μόνοι σας)
Σας ευχαριστώ πολύ.
YΓ. Ναι, ο άνθρωπος είναι φίλος μου και συνάδελφος. Πειράζει;
Εξωγήινος
Έκλεισε σφιχτά τα μάτια της, προσπαθώντας να διώξει τον μεγαλύτερό της φόβο: ότι όταν θα ερχόντουσαν οι εξωγήινοι στη Γη, θα προσγειωνόντουσαν σε άλλη πόλη και όχι στη δική της. Ή- ακόμα χειρότερα- ότι δεν θα ερχόντουσαν κατά τη διάρκεια του βίου της.
Πώς θα μπορούσε να συνεχίσει να ζει ξέροντας ότι (περισσότερα…)
Σωματικά υγρά αντί αντηλιακού
Κάποια στιγμή, δεν μπορεί, λυγίζεις. Όσο δυνατός κι’ αν είσαι, όσο τσαμπουκαλεμένος, αποφασισμένος και δεν ξέρω-γω-τι-άλλο, λυγίζεις ρε μαλάκα. Δεν γίνεται άλλο. Δηλαδή, σου ρχεται, σου τρίβεται, σε κοιτάζει λάγνα, τη βλέπεις και καταλαβαίνεις ότι είναι έτοιμη να σου υποταχθεί, έτοιμη να την μασήσεις και να τη χωνέψεις και μετά να τουρλώσεις τον κώλο σου προς τον ουρανό και να την χέσεις και να εκτοξευθεί –ωσάν η πρώτη διαστημική κουράδα- στο (περισσότερα…)
Φίλα με επιτέλους
Ο ποιητής κοίταξε τον επιχειρηματία στα μάτια: «Και για ποιον άλλο λόγο να ζεις, αν δεν έχεις αγαπήσει ποτέ σου;»
«Μα συμφωνώ μαζί σου», είπε ο επιχειρηματίας. «Απλά θεωρώ ότι και ο λόγος να ζεις είναι ένα κέρδος που σου αποφέρει η επένδυση των συναισθημάτων που ονομάζεις αγάπη. Και σε αντίθεση μ’ εσένα που αγαπάς μόνο το κέρδος –τον λόγο να ζεις- εγώ αγαπώ και την όλη διαδικασία της επένδυσης που φέρνει το κέρδος- το να αγαπάς και αγαπιέσαι»
«Δεν είναι όλα χάνω και κερδίζω σ’ αυτή τη ζωή», είπε ο ποιητής.
«Ιδανικά, πρέπει να είναι. Γιατί αν δεν χάνεις και δεν κερδίζεις, σημαίνει ότι δεν παίζεις. Σημαίνει ότι δεν ζεις»
«Γράφω απλά στίχους. Δεν περιμένω να κερδίσω τίποτα από αυτό»
«Κερδίζεις ήδη. Γράφεις στίχους και σου αρέσει να γράφεις στίχους. Άρα, κερδίζεις»
«Ναι, αλλά δεν αποσκοπώ στο κέρδος. Ούτε καν σ’ αυτό το έμμεσο κέρδος για το οποίο εσύ μιλάς»
«Άρα η ουσιαστική διαφορά μας είναι ότι εσύ κερδίζεις χωρίς να το περιμένεις καν. Πρέπει να αισθάνεσαι πολύ τυχερός!», είπε ο επιχειρηματίας.
«Ουφ. Βαρέθηκα. Φίλα με επιτέλους», είπε ο ποιητής και αγκάλιασε τον επιχειρηματία.
«Κέρδισες. Γδύσου!»
Τα κωλομάγουλα
«Κι’ εκεί που την έχω στα τέσσερα, τι κάνω ρε σεις;»
«Τι ρε Βαγγέλη;»
«Ανάβω τσιγάρο ρε»
«Χαχαχαχαχα…αυτά είναι φίλε μου. Άρχοντας!»
«Πού ν’ ακούσεις και τι της έκανα μετά…»
«Τι της έκανες;»
«Τραβάω μια- δυο τζούρες και μετά της το σβήνω στον κώλο! Χαχαχαχαχα»
«ΤΙ;»
«Στο δεξί της κωλομάγουλο. Της έσβησα το τσιγάρο της καριόλας στο δεξί της κωλομάγουλο»
Ο Κώστας όρμηξε και άρπαξε τον Βαγγέλη από το λαιμό. Τον έσφιξε τόσο δυνατά που τελικά τον έπνιξε. Ούτε ο τρίτος της παρέας, ούτε κανένας στην καφετέρια δεν κατάφερε να τον σταματήσει.
Κανένας φυσικά δεν ήξερε ότι ο Κώστας είχε πάνω από 10 σημάδια σβησμένων τσιγάρων στον κώλο του.
Άσσο φίλτρο κάπνιζε ο πατέρας του.
Αυτά τα μάτια σου
Αυτά τα μάτια σου…
Να ξυπνάω κάθε πρωί και να τ’ αντικρίζω γεμάτος πόθο. Να βουτάω στο ασπράδι τους και να αυτοκαθάρομαι, να τα περιεργάζομαι με την άκρη των δαχτύλων μου και να ξαναγεννιέμαι.
Δεν έχω μάτια γι’ αυτά τα μάτια σου. Είναι τα καλύτερα μάτια που είχα ποτέ μου. Να μην χορταίνω να τα βλέπω, να με χορταίνουν κάθε φορά και πληρέστερα.
Αυτά τα μάτια σου είναι τα καλύτερα αβγά που μου έχουν φτιάξει ποτέ μου.
Μην τα υποτιμάς.
Γι’ αυτά ζούμε.
O καταραμένος
«Ο σύζυγός μου», λέει η γυναίκα, «Λοιπόν, ο σύζυγός μου έχει μια υπερφυσική δύναμη»
«Είναι πολύ δυνατός εννοείτε;», λέει ο δικαστής χαμογελώντας.
«Όχι ακριβώς. Έχει συγκεκριμένη υπερφυσική δύναμη. Ή τουλάχιστον έτσι έλεγε. Μου λέει ότι αν πληγωθεί μπορεί να αναρρώσει εκατό φορές πιο γρήγορα από έναν κανονικό άνθρωπο».
«Χμμμ», λέει ο δικαστής ανεβάζοντας τα γυαλιά του και σκύβοντας λίγο πιο μπροστά στην έδρα του, «ενδιαφέρον μου ακούγεται αυτό»,.
«Φυσικά», λέει η γυναίκα. «Αλλά αυτή η δύναμη -μου είπε- έχει και ένα κόστος. Σαν το σύμπαν να αντισταθμίζει το όφελος βαραίνοντάς τον με κάτι το αρνητικό. Κάτι σαν συμπαντική ισορροπία, καταλαβαίνετε».
«Καταλαβαίνω, καταλαβαίνω. Συνεχίστε», ο δικαστής.
«Ναι. Το αρνητικό είναι ότι έχει μηδαμινό έλεγχο των συναισθημάτων του. Δεν μπορεί να ΜΗΝ νοιάζεται τους ανθρώπους».
«Κακό μου ακούγεται αυτό»
«Ναι, είναι. Γι’ αυτό και έφερνε όλες αυτές τις γυναίκες στο σπίτι. Μου έλεγε ότι όλες τον χρειαζόντουσαν. Και αυτός δεν μπορούσε να μην τις βοηθήσει. Δεν μπορούσε να τις απορρίψει, καταλαβαίνετε. Όταν θύμωνα, μου τα έλεγε αυτά και μου έλεγε επίσης ότι λυπόταν πάρα πολύ που με πλήγωνε, ότι δεν ήθελε να με πληγώνει. Αλλά δεν μπορούσε να πληγώνει εκείνες. Και έκλαιγε και τον λυπόμουνα, καταλαβαίνετε».
«Καταλαβαίνω. Πραγματική κατάρα αυτή για έναν άντρα», λέει ο δικαστής. «Και με την άλλη του υπερφυσική δύναμη, αυτή που μπορούσε να αναρρώνει και να θεραπεύεται πολύ πιο γρήγορα;»
«Α, ναι. Λοιπόν, δεν αρρώστησε ποτέ του, ούτε τον είδα να, ξέρω ‘γω, κόβεται με κανένα μαχαίρι. Έτσι δεν μπόρεσα ποτέ να επιβεβαιώσω με τα μάτια μου αυτά που έλεγε».
«Και αρχίσατε να αναρωτιέστε αν σας λέει ψέματα;»
«Το ίδιο δεν θα κάνατε κι’ εσείς;»
«Φυσικά»
«Χαίρομαι που συμφωνείτε κύριε Πρόεδρε. Βλέπετε, δεν φταίω εγώ. Δηλαδή, αν έλεγε αλήθεια, δεν θα πάθαινε και τίποτα αν τον έσπρωχνα και έπεφτε από το μπαλκόνι του πέμπτου ορόφου»
Ευκολία
- Μπορώ και γαμιέμαι μ’ όποιον θέλω!
- Σιγά το δύσκολο. Εγώ μπορώ και γαμιέμαι με κάποιον που δεν θέλω.
Paris
Taped to the wall was a yellow portion of a page from an unidentified book that read:
«It wasn’t passion or desperation, but a common kiss- still purposeful after all these years of familiarity- that proved the depth of their love».
And I might have found it laughable, had this not been Paris.
+ moments
.
Gorgeous
Gorgeous.
Gorgeous.
Gorgeous Deserves Your Immediate Attention.
Gorgeous Makes Effort Look Effortless.
Gorgeous Stays Up Late, And Still Looks Gorgeous.
Gorgeous Has No Love For Logic.
Gorgeous Loves Fast.
Everyone Cares What Gorgeous Says.
Gorgeous Gets In Everywhere.
Gorgeous Can’t Be Ordinary, Even If It Tries.
Gorgeous Pays For Itself In The First Five Seconds.
Gorgeous Doesn’t Care What Others Are Doing – Gorgeous Was Born That Way.
Gorgeous Trumps…Everything.
Gorgeous…Is Worth It.
Εκφωνητής: William Dafoe
Η μουσική είναι μια προσαρμογή του “Two Rocks and a Cup of Water” των Massive Attack, από το soundtrack του “Danny The Dog“.
Η ξεπέτα
Θέλω να σε δω ξανά,
ει δυνατόν χωρίς τη μαμά
και κιλοτάκι
Να χαϊδεύω τα μαλλιά
και τ’ άλλο που χεις χαμηλά
το λαγουμάκι
Θέλω να σε δω ξανά,
ει δυνατόν χωρίς τον μπαμπά
και σερβιέτα
Να σε στριμώξω στη γωνιά
έτσι όρθιοι χωρίς φιλιά
για μια ξεπέτα
releasee
. . . . All offerings of beauty are little more than decoration If through them demons are not set free
Δεν έχεις ιδεά
.
.
.
Καθόμουν για καφέ, μεσημέρι Κυριακής. Διάβαζα εφημερίδα, ο ήλιος βαριόταν μαζί μου. Πλησιάζει από πάνω μου ένας τριαντάρης τύπος. “Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε; Δεν έχεις ιδέα”, μου πέταξε τσατισμένος. Όχι, δεν τον ήξερα.
Προτίμησα να μην πω τίποτα. Μόνο τον κοίταξα, κοίταξα το τζιν παντελόνι του- το ένα μπατζάκι είχε ρεβέρ το άλλο όχι, το καρό του άσπρο με μπλε πουκάμισο, τα κολλημένα με ζελέ μαλλιά του, τον ιδρώτα που είχε αρχίσει να σχηματίζεται στο πάνω χείλος του, τα μάτια του που με κοιτούσαν αλλά πιο πολύ κοιτούσαν εκείνον παρά εμένα.
“Δεν έχεις ιδέα ποιος είμαι εγώ ρε”, μου ξαναείπε, πιο έντονα αυτή τη φορά. Δυο σταγονίδια από το σάλιο του προσγειώθηκαν πάνω στο τραπεζάκι. Το ένα λίγο μεγαλύτερο από το άλλο.
Δεν μίλησα πάλι. Τον κοίταζα.
Ώσπου ήρθε μια μεσήλικη κυρία και έπιασε τον τύπο από το χέρι.
“Βασίλη, έλα, δεν είναι αυτός, έλα”, είπε. Αυτός σαν να ξαφνιάστηκε. Την κοίταξε καλά καλά σαν να την έβλεπε για πρώτη φορά.
“Έλα Βασιλάκη, πάμε αγόρι μου. Άσε τον κύριο. Δεν είναι αυτός σου λέω”, η κυρία.
Ο Βασιλάκης υπάκουσε απρόθυμα. Έσκυψε το κεφάλι, μουρμούρισε ένα τελευταίο “δεν έχεις ιδεά” και ακολούθησε την κυρία έξω από τον χώρο της καφετέριας.
Η γκαρσόνα, γνωστή μου, λιγότερο γνωστή μου απ’ όσο θα θελα μερικές φορές, πλησίασε. “Ποιος ήταν αυτός;”, με ρώτησε κουνώντας το σαγόνι της προς την κατεύθυνση που έφυγε ο Βασίλης με την κυρία.
“Δεν έχω ιδέα”, απάντησα.
Για τα επόμενα δύο δευτερόλεπτα είχα την αίσθηση ότι τον ήξερα πολύ καλά. Ότι γνωριζόμαστε από κάπου.
Αλλού. Άλλου.
Η οπή της Πηνελόπης
Τόσα χρόνια μακριά της, η εικόνα της είχε θολώσει στο μυαλό του. Ακόμα κι’ όταν τελικά την αντίκρισε, θολή του φαινόταν. Την ευκρίνειά της την επανέφερε –φυσικά- το αναδρομικό τους γαμήσι. +plus Deconstructing Harry . .
Miss miss something
Η ζωή της ήταν υπέροχη. Και το ήξερε. Ωστόσο, αναπολούσε πάντα τον καιρό που τα πράγματα ήταν πιο ασαφή, πιο ασχημάτιστα, πιο αέρινα.
Ώσπου θυμήθηκε ότι παλιότερα γέμιζε το όποιο της κενό, με το να ονειρεύεται μια ζωή σαν κι’ αυτή που έχει τώρα.
ΥΓ. Teen age girls putting on lots of lipstick to add to the thousands of kisses,
then asking “Who was Oscar Wilde?”
Αυτή η πόλη
Αυτή η πόλη. Αυτή η πόλη είναι άσπρη, είναι μαύρη. Αυτή η πόλη είναι σύννεφα στον ουρανό, είναι τσιγάρο μόνο του σε τασάκι. Είναι λυγμός, είναι ντροπή, είναι η πρώτη σελίδα λευκώματος, είναι μυρωδιά νοτισμένου χώματος.
Αυτή η πόλη. Αυτή η πόλη είναι ήλιος, είναι έρωτας, είναι κραυγμός.
Είναι χαμόγελο πατέρα σε μαιευτήριο, είναι τα γκλομπ σε κρατητήριο. Είναι καφές, είναι τραπεζομάντιλο καρό, είναι κρασί από σατό.
Αυτή η πόλη φοράει κουκούλα και τα σπάει. Και μετά τη βγάζει και συγκολλεί.
Αυτή και η πόλη είναι α πόλη α.
Cminor
You spent your time
like money you didn’t earn.
You wanted to do something
where you wouldn’t think about all the things
you weren’t doing.
So far, so good: no brakes to hit,
no stories to tell.
You c, minor.
Το νόημα της ζωής (σε εγκόσμια αποκλειστικότητα)
Βράδυ, μόνος στο σπίτι. Ανοίγω τον υπολογιστή, προσπαθώ να γράψω κάτι. Οτιδήποτε.
Τίποτα. Κενό. Ο κέρσορας αναβοσβήνει περιπαιχτικά. . | | | | | | | | | . Τον κοιτάζω, σαν να είναι αυτός που θα μου πει τι θα γράψω. Προσηλώνομαι. Σουφρώνω τα φρύδια μου, τον κοιτάζω. Πιο προσεκτικά, πιο βαθιά. Σαν να μου φαίνεται ότι αναβοσβήνει διαφορετικά, σαν να έχει έναν εσωτερικό, δικό του ρυθμό. | || | ||.Βαλς τρία τέταρτα; Ναι.
Όχι, άλλαξε πάλι. | | | | | | | |.
Η οθόνη εξαφανίζεται από μπροστά μου. Σιγά- σιγά εξαφανίζεται και το δωμάτιο. Μένω εγώ και ένας κέρσορας να υπαγορεύει κάποιο ρυθμό…Περνάνε μερικά λεπτά. Να προσπαθεί να μου μιλήσει ίσως; Ναι, αυτό είναι. Γαμώτο, γιατί δεν καταλαβαίνω τι λέει…
Ωχ, να…τώρα αρχίζει και γράφει κάτι. Μόνος του. Η πρόταση σχηματίζεται σιγά- σιγά, αργά και σταθερά. Κοιτάζω τα χέρια μου, μήπως γράφω εγώ και δεν το καταλαβαίνω, μήπως γράφω ασυναίσθητα. Όχι. Γράφει αυτός. Ο κέρσορας γράφει.
Το νόημα της ζωής |
Διαβάζω, καρφωμένος, ιδρώνω από την υπερένταση
είναι |
Ναι ρε παπάρα κέρσορα, πες, ποιο είναι το νόημα της ζωής;
το εξής:|
Μου κόβεται η ανάσα. Ο κέρσορας θα μου αποκαλύψει το νόημα της ζωής. Όχι, πείτε μου. Εσείς στη θέση μου δεν θα ήσασταν τουλάχιστον εκστασιασμένοι; E;
Αν νομίζεις γαμιόλη ότι θα σου πω, είσαι πολύ ηλίθιος |
Τι; ΤΙ; ΤΙ ΘΕΣ ΝΑ ΠΕΙΣ; φωνάζω. Επαναλαμβάνει:
Αν νομίζεις γαμιόλη ότι θα σου πω, είσαι πολύ ηλίθιος|
Αυτό. Μετά σβήνει ο υπολογιστής. Ξαναμπουτάρω όλος αγωνία. Τίποτα. Το δωμάτιο ξανάρχεται, ο κέρσορας χάνει οποιαδήποτε μη κερσοριακή του ιδιότητα. Γαμώτο…
Τις τελευταίες τρεις μέρες προσπαθώ να αποκωδικοποιήσω το μήνυμά Του. Νομίζω ότι κάτι κατάφερα. Δείτε ποια λέξη σχηματίζεται αν επιλέξεις προσεκτικά τα κατάλληλα γράμματα από την –ακατανόητη κατά τα άλλα- κερσοροπρόταση:
Αν νομίζεις γαμιόλη ότι θα σου πω, είσαι πολύ ηλίθιος=
Αγάπη
“Το νόημα της ζωής είναι το εξής: Αγάπη”
Σιγά τι μας είπες ρε κέρσορα…σιγά. Μοιάζω για ηλίθιος;
Τα πάντα για σήμερα
-Θες;
-Θέλω
-Πότε;
-Σήμερα
-Σήμερα;
-Ναι, σήμερα.
-Δεν μπορώ σήμερα…
-Αν δεν μπορείς σήμερα, δεν θα μπορέσεις ποτέ.
-Θέλω, αλλά δεν μπορώ σήμερα.
-Δεν μπορείς ποτέ.
-Μα γιατί…
-Γιατί μόνο σήμερα μπορώ εγώ
-Μόνο σήμερα μπορείς; Αύριο;
-Ούτε αύριο, ούτε ποτέ. Εκτός από σήμερα. Όλες οι υπόλοιπές μου μέρες είναι κλεισμένες.
-Δηλαδή, τι; Έχεις σημειώσει πράγματα στην ατζέντα σου για όλη την υπόλοιπή σου ζωή;
-Όχι εγώ. Κάποιος τύπος με ένα καλά ξυμμένο μολύβι. Εγώ απλά την κουβαλάω. Είναι μεν πολύ βαριά, αλλά είναι και τόσο μεγάλη που δεν υπάρχει περίπτωση να τη χάσω.
-Μα δεν είσαι υποχρεωμένος να ακολουθείς το πρόγραμμα που σου έχει βάλει κάποιος άλλος…και, αλήθεια, πώς είσαι ελεύθερος σήμερα;
-Σήμερα είναι η μόνη μέρα που είμαι ελεύθερος…που ήμουν και θα είμαι. Και θέλω να δω εσένα σήμερα.
-Εντάξει λοιπόν. Μπορώ σήμερα.
-Στις 10 θα έρθω. Έχεις γομολάστιχα;
-Έλα. Έχω μία που σβήνει τα πάντα.
-Τα πάντα για πάντα;
-Τα πάντα για σήμερα.
Femme Fatale
Κάθεσαι στο μπαρ, μόνη, κάθε φορά στην ίδια καρέκλα. Παραγγέλνεις το ίδιο ποτό- βότκα με πάγο-, οι αγκώνες σου σχηματίζουν πάντα την ίδια γωνία με το ξύλο. Καπνίζεις αργά, ρουφάς το τσιγάρο σαν να φιλούσες τον έρωτα της ζωής σου. Το βλέμμα σου χαϊδεύει το χώρο, χωρίς να δεσμεύεται πουθενά, βλέπεις πίσω από ανθρώπους και αντικείμενα. Σαν να βλέπεις κάτι που δεν το βλέπουν οι υπόλοιποι, κάτι που υπάρχει, σίγουρα, ναι, εκεί είναι, αλλά όλοι οι άλλοι δεν είναι άξιοι να το δουν.
Είσαι όμορφη. Το ξέρεις. Αλλά δεν σε νοιάζει.
Δεν μιλάς παρά μόνο στον μπάρμαν για να παραγγείλεις ακόμα μια βότκα. Πίνεις πάντα τρία ποτά σε δυο ώρες. Μετά σηκώνεσαι, παίρνεις τις πατερίτσες που έχεις ζητήσει να σου φυλάξουν πίσω από τη μπάρα και φεύγεις. Θα συνεχίσεις σε άλλο μπαράκι, δυο τετράγωνα παραπέρα.
Ελαφρά ζαλισμένη, θα γυρίσεις σπίτι σου. Θα βάλεις τις πατερίτσες στη ντουλάπα. Δεν τις χρειάζεσαι άλλο για σήμερα. Περπατάς μια χαρά.
Απλά παίζεις με τον εαυτό σου.
Τους άλλους τους βαριέσαι.
Στον ύπνο σου θα δεις κέικ σοκολάτας και τον Μανώλη.
ΥΓ. Almost ready
Ιδανικό Σενάριο
Σήμερα είχα μια πολύ καλή αρχική ιδέα για κινηματογραφικό σενάριο: Ένας άντρας γνωρίζει μια γυναίκα. Αυτή με τη σειρά της γνωρίζει έναν άντρα. Όχι τον άντρα της δεύτερης πρότασης, αλλά έναν άλλον.
Δηλαδή, ένας άντρας γνωρίζει μια γυναίκα, αλλά αυτή η γυναίκα δεν γνωρίζει εκείνον. Μετά, η γυναίκα μένει έγκυος από τον άντρα που δεν γνώρισε ποτέ της και κάνει ένα πανέμορφο αγοράκι. Το αγοράκι αυτό, αναπτύσσει ένα ιδιότυπο σύμπλεγμα λόγω του ότι η μαμά του δεν γνωρίζει τον μπαμπά του, το οποίο το ωθεί σε πράξεις ωμής καλοσύνης (οι οποίες σας πληροφορώ είναι πολύ χειρότερες από τις πράξεις ωμής βίας).
Όταν το αγοράκι γίνει άντρας, δεν θα γνωρίσει καμία γυναίκα. Αυτή όμως θα τον γνωρίσει.
Αυτά για αρχή και λίγο από τη μέση.
Το τελευταίο πλάνο της ταινίας θα είναι το εξής (ολίγον άσχετο, αλλά σταρχίδια μου, δικό μου είναι το σενάριο, ό,τι θέλω γράφω):
Στα δεξιά της οθόνης ο σούπερμαν. Αριστερά ο σπάιντερμαν.
Και στη μέση εσύ. Κι’ εγώ. Σούπερ.
Ήρωες.
Άνθρακας
Με το που εγκλωβίστηκε στα 200 μέτρα κάτω από τη γη, ο ανθρακωρύχος εμφανίστηκε αισιόδοξος: Πίστεψε ότι γρήγορα θα τον απεγκλωβίσουν.
Κατά βάθος, είχε άδικο.
Τόσοι αγώνες δεν πήγαν στράφι
O πυροσβέστης έκανε ένα διάλειμμα από την κατάσβεση της πυρκαγιάς για να φάει το μεσημεριανό του σάντουιτς. Με πολλές πίκλες, όπως πάντα. Η φωτιά ήταν αρκετά μεγάλη και τον ζέσταινε ευχάριστα- ήταν κρύο εκείνο το μεσημέρι του χειμώνα.
Στην τρίτη δαγκωνιά, ακούστηκε μια κραυγή πόνου μέσα από το φλεγόμενο κτίριο.
Ο πυροσβέστης χαμογέλασε και συνέχισε να καταπίνει χαμογελαστά.
Κάτι στιγμές σαν κι’ αυτές, χαίρεσαι πολύ που σαν εργαζόμενος έχεις κεκτημένα δικαιώματα όπως αυτό του lunch break. Α, δεν πήγαν στράφι τόσοι αγώνες, σκέφτηκε.
Αγαπημένε μου,
Σήμερα έχει ήλιο πολύ. Βγήκα για λίγο στη βεράντα μας κι’ έκατσα. Ωραίο το φως, μα πιο ωραίο ακόμα το σκοτάδι που διέκρινα στα μάτια της όταν τη ρώτησα τι κάνει.
Σε ήθελε πολύ, ακόμα σε θέλει. Και αυτή της η επιθυμία μου αρέσει, μου αρέσει να σε θέλει κι’ εκείνη μαζί μ’ εμένα, θα μου άρεσε να σε θέλουν όλες οι γυναίκες του κόσμου κι’ εσύ να θες μόνο εμένα.
Περιμένω να γυρίσεις. Να γυρίσεις και να γυρίσουμε μαζί. Αν δεν έρθεις, θα έρθω εγώ. Να, μία έτσι θα κάνω από τη βεράντα μας και μαζί θα ‘μαστε πάλι.
Σήμερα όμως έχει ήλιο πολύ. Δεν θέλω να πέσει στα μάτια μου και να με κάνει να τα κλείσω όταν πέφτω.
Σε φιλώ.
Καριόλη.
Ιπτάμενος
Υψώθηκε για λίγο ακόμα και μετά αφέθηκε στον άνεμο. Φυσούσε αρκετά, περισσότερο από χθες και προχθές και από την προηγούμενη. Είχε και ήλιο. «Μπήκε η άνοιξη», σκέφτηκε.
Κοίταξε κάτω το μποτιλιάρισμα στην Κηφισίας, έστριψε προς το Ολυμπιακό στάδιο και συνέχισε προς το Mall. Μερικοί έκαναν ψώνια, Τρίτη πρωί πρωί, γιατί όχι;
Συνέχισε να πετάει για δυο λεπτά ακόμα, όσο τον έπαιρνε για να μην αργήσει για τη δουλειά. Προσγειώθηκε έξω από το λογιστικό γραφείο, μπήκε, καλημέρισε και άρχισε να κάνει τους άνευ σημασίας και πολύ σημαντικούς ταυτόχρονα λογιστικούς υπολογισμούς του.
«Μην πετάς τη ζωή σου», του είχε πει κάποιος κάποτε.
Χάμω γέλασε.
