She’s only happy when it rains?

Αναρωτιέται η φίλτατη wetex σήμερα: «Μήπως η ευτυχία είναι υπερεκτιμημένη;».
Αυτή, λοιπόν, είναι μια κλασική «γυναικεία» διατύπωση. Τόσο ψυχοαποκαλυπτική, που πιστεύω ότι χρήζει ιδιαίτερης ερμηνείας και αναλύσεως από έναν αμπελοφιλόσοφο σαν και του λόγου μου. Και πριν αρχίσετε να μου πετάτε λεμονόκουπες οι αφηνιασμένες φεμινίστριες, με το «γυναικεία» δεν εννοώ τίποτα μα τίποτα αρνητικό. Οι γυναίκες δεν λειτουργούν όπως οι άντρες στον ερωτικό τομέα. Καθόλου. Δεκτό αυτό και καλά κάνουν. Αν ήμασταν ίδιοι, δεν θα ελκόμασταν.
Πάμε τώρα στην πολύ συγκεκριμένη και πιστεύω- για πολλούς- άγνωστη διαφορά. Οι γυναίκες, αντιλαμβάνονται λοιπόν τη συναισθηματική τους ευτυχία αλλιώς. Παράδειγμα: Η Σούλα τα έχει με τον Σούλη. Ο Σούλης της φέρεται μια χαρά και η σχέση τους δεν περνάει καμιά κρίση. Ούτε καβγάδες, ούτε εντάσεις, ούτε τίποτα. Η Σούλα, λέει στη φίλη της την Κούλα: «Καλά τα πάμε με τον Σούλη, μια χαρά. Αλλά δεν ξέρω, σαν κάτι να λείπει».
Αυτό που λείπει, πιθανότατα, είναι το δράμα. Οι γυναίκες γουστάρουν και θέλουν να βιώνουν ΟΛΟ το φάσμα των συναισθημάτων, έστω και αν δύσκολα θα το παραδεχτούν ανοιχτά. Από την ηρεμία και τη γαλήνη, μέχρι το βάσανο και την ανακατωσούρα.
Αν δεν τους δώσεις εσύ (έστω και τεχνητά) το δράμα που γουστάρουν, πιθανότατα ή θα βαρεθούν ή θα το δημιουργήσουν μόνες τους. Μυστήρια πλάσματα, το ξέρω. Αλλά αποτελεί- κι’ αυτό- μέρος της γοητείας τους.
Υπάρχουν βέβαια και οι λεγόμενες «drama queens» (το soundtrack των οποίων είναι και το τραγούδι των Garbage που παραπέμπει ο τίτλος του ποστ). Αυτές που είναι τόσο πολύ εθισμένες στο δράμα που το ζητάνε συνεχώς. Ε, αυτές τις αποφεύγουμε. Σου κάνουν τα νεύρα σμπαράλια και δεν αξίζουν τον κόπο.