George Michael in Athens

Έφαγα τρεις σκελίδες σκόρδο, αερίστηκα (sic) οχτώ φορές σε ένα διήμερο, δεν ξυρίστηκα, δεν χτενίστηκα, δεν παρφουμαρίστηκα. Ως πρώην χεβιμεταλάς, νυν ροκάς και νυν ετεροφυλόφιλος έκανα ότι περνούσε από το χέρι μου για να αντιμετωπίσω με αξιοπρέπεια το Κτήνος, το Θηρίο, τον Οχτρό.
Ρεύτηκα καθόλου διακριτικά πριν περάσω τον έλεγχο εισιτηρίων και έχωσα το μεσαίο δάχτυλο του δεξιού μου χεριού στη μύτη μου. Είχα απομνημονεύσει τα κατάλληλα ξόρκια για την περίσταση και άρχισα να τα μουρμουρίζω:
Στίχους από το καλύτερο ροκ CD της χρονιάς που διανύουμε (White Stripes, Icky Thump), διαλόγους από τo Big Lebowski και ατάκες του Αλ Μπάντυ.
Η ώρα είχε πάει 8 και όλα μου φαινόντουσαν κανονικά. «Ύποπτο, πολύ ύποπτο», σκέφτηκα.
Ο κόσμος γύρω μου μετεμφιεσμένος- κανονικοί άνθρωποι δηλαδή, κάθε ηλικίας.
«Ύποπτο, πολύ ύποπτο».
Ακούω από τα μεγάφωνα ότι μουσική θα παίζει ο Μιχάλης Δέλτα, μέχρι να βγει στη σκηνή ο ακατανόμαστος.
«Ύποπτο, πολύ ύποπτο».
Το πλήθος άρχισε να γεμίζει το στάδιο, μερικοί άρχισαν ήδη να χορεύουν, να κουνιούνται χυδαία και απροκάλυπτα.
«Ύποπτο, πολύ ύποπτο».
Χαμήλωσαν τα φώτα. Κάλυψα ενστικτωδώς το κωλομέρι μου με το χέρι μου, πριν σηκωθώ όρθιος για να βλέπω καλύτερα.
Και βγαίνει ο Οχτρός επί σκηνής και αρχίζει τα δικά του. Και η σκηνή να φωτίζεται και να ζωντανεύει, με φώτα, κομμάτια βίντεο κλιπ κ.λπ. Video art. Και ο ήχος να είναι τέλειος και ο κόσμος να τραγουδάει και να χορεύει.

Ηττήθηκα σχεδόν αμαχητί. Μου άρεσε.
Φωνάζαμε όλοι μαζί «Γιώργος, Γιώργος».
«Αυτή είναι η πρώτη φορά οπουδήποτε στον κόσμο που λένε σωστά το όνομά μου», ανταποκρίθηκε αυτός. Εμφανίστηκε σε κάποια φάση και με την ελληνική σημαία στα χέρια (το παλιοεθνίκι).
Για να μην τα πολυλογώ, επειδή ντρέπομαι κιόλας και η θέση μου είναι δύσκολη, ο αποτέτοιος έχει φωνάρα, ορισμένα από τα τραγούδια του είναι πράγματι τραγουδάρες, τεχνικά η συναυλία ήταν άψογη και, ναι, αν ξανάρθει θα ξαναπάω.
Μέχρι που σκέφτομαι να αγοράσω και το καινούριο του CD.
Ο ξενέρωτος.

Highlights
-Το Shoot the Dog, με το ομοίωμα του Gordon Brawn στη σκηνή (βλέπε τη φωτό από πάνω).
-Το Freedom, με ένα άγαλμα της ελευθερίας, που για κεφάλι είχε τη φάτσα του George Bush και αντί για πυρσό κρατούσε κουμπούρα.
-Μια κυρία γύρω στα 60 με 65 με άσπρο μαλλί πιασμένο ψηλά κότσο να χορεύει και με το ένα της χέρι να κρατάει τη μέση της, που προφανώς ψιλουπέφερε.

YΓ. Διαβάστε επίσης τη μαργαριταρένια, τον νανάκο, τον έντεκα και τον νεόφυτο