Bατραχάκια

Στεκόταν με τις ώρες στην παραλία και έκανε βατραχάκια. Πρώτα μάζευε τις πιο ωραίες πέτρες- πλακουτσωτές αλλά με αρκετό βάρος και όσο γίνεται πιο στρόγγυλες. Αυτό του έπαιρνε καμιά ώρα. Μετά στεκόταν με τις ώρες στην παραλία και έκανε βατραχάκια.
Είχε γίνει τόσο καλός που δεν χρειαζόταν να στέκεται όρθιος. Και καθιστός τα κατάφερνε- ακόμα και ξαπλωμένος. Κάθε που έριχνε μια πέτρα, μέτραγε από μέσα του «ένα, δύο, τρία, τέσσερα». Δεν μπορούσε να μετρήσει από έξω του γρήγορα και ποτέ δεν κατάφερνε το μέτρημά του να αντιστοιχεί στον πραγματικό χρόνο αναπήδησης της πέτρας στο νερό. Από μέσα του όμως, μια χαρά. Από μέσα του όμως, μια χαρά.
Καθόταν με τις ώρες στην παραλία και έκανε βατραχάκια.
Όλοι τον αγαπούσαν τον Γιαννέλο της κυράς Λένης, τον μοναχογιό, τον τριαντάρη λεβέντη μέχρι ‘κει πάνω με το μυαλό εξάχρονου. Κρίμα –βέβαια- το παιδί, κρίμα και στην κυρά Λένη, που και χήρα ήταν και ο μοναχογιός της βγήκε λειψός στα μυαλά του, λέγανε.
Καμιά φορά, εκεί που στεκόταν με τις ώρες και έκανε βατραχάκια ερχόταν κάποιος συγχωριανός και του μίλαγε.
«Γιαννέλο, πώς πάει σήμερα;»
«Καλά, πάει», απαντούσε αυτός και κουνούσε το κεφάλι του μπρος πίσω. «Καλά, πάει».
Εκείνο το πρωί, η θάλασσα ήταν περίεργη. Σαν πιο σκούρα πες, σαν να κρατούσε την ανάσα της από το κακό της και να μπλάβιζε πες, πάντως, για τούτη την εποχή δεν είχε το χρώμα που της έπρεπε. Δεν είχε το χρώμα που της έπρεπε.
Ο Γιαννέλος το ‘χε καταλάβει. «Κακά πράγματα. Κακά πράγματα», μουρμούριζε όσο ξεδιάλεγε τις πέτρες για τα βατραχάκια του.
Αφού τέλειωσε το ξεδιάλεγμα και είχε μαζέψει καμιά 50ριά ωραίες- ωραίες, πλακουτσωτές αλλά με αρκετό βάρος και όσο γίνεται πιο στρογγυλές, έκατσε σταυροπόδι και άρχισε να ρίχνει.
«Ένα, δύο, τρία», μέτραγε ο Γιαννέλος.
Μετά από λίγο παρατήρησε ότι η θάλασσα είχε παραπαρασκουρήνει. Σαν μαύρη ήταν. Και του ‘ρθε και μια μυρωδιά.
«Κακά πράγματα. Κακά πράγματα»
Η πετρελαιοκηλίδα άρχισε σιγά- σιγά να απλώνεται σε ολόκληρη την παραλία. Οι πέτρες του Γιαννέλου δεν μπορούσαν να κάνουν βατραχάκια- με βιας ένα- δύο. Κόλλαγαν στο πετρέλαιο οι πέτρες. Ακόμα και οι πιο πλακουτσωτές και οι πιο στρόγγυλες κι’ ωραίες.
Μέχρι το μεσημέρι η ακτή είχε βρωμίσει ολόκληρη. Πολλοί συγχωριανοί του Γιαννέλου είχαν μαζευτεί και μάζευαν το πετρέλαιο όπως μπορούσαν. Μερικοί και με τα χέρια. Του Γιαννέλου δεν τον φώναξαν να βοηθήσει. Τον άφησαν εκεί, να κάνει τα βατραχάκια του. Μέχρι αργά το βράδυ που βγήκε κι’ ένα φεγγάρι που έμοιαζε σαν να προσπαθούσε να μπει μες στο νερό να δροσιστεί και το πετρέλαιο το έστελνε από κει που ‘ρθε.
Του Γιαννέλου δεν τον φώναξαν να βοηθήσει. Tον άφησαν εκεί, να κάνει τα βατραχάκια του.
Μπας και ξορκίσει το κακό που τους βρήκε.
Μπας και ξορκίσει το κακό που τους βρήκε.