Tρία τετράγωνα

Γνωρίστηκαν τυχαία. Όπως δηλαδή γνωρίζονται όλοι οι άνθρωποι πάνω- κάτω. Στο περίπτερο. Αυτός είχε πάει για τσιγάρα. Κι’ αυτή για τσιγάρα. Το μόνο πράγμα που εκείνη την ώρα βρήκε να της πει ήταν «καπνίζουμε την ίδια μάρκα».
«Δεν τα αγοράζω για μένα», απάντησε εκείνη και εκείνου του φάνηκε σαν να του χαμογέλασε. Εκείνης της φάνηκε κάπως αστείος- είχε διακρίνει και τη νευρικότητά του.
«Α, είναι για τον γκόμενό σου, ε;», δεύτερη φονική ατάκα εκείνος.
«Πέθανε πριν δυο μήνες», εκείνη.
Κόκαλο αυτός. «Πάει, τη γάμησα τη φάση», σκέφτηκε. Έσκασε ένα αμήχανο χαμόγελο, ψέλλισε ένα «συγγνώμη, δεν» και έκανε να φύγει.
«Πλάκα κάνω», τον πρόλαβε εκείνη και γέλασε.
Γέλασε κι’ αυτός.
«Μένεις εδώ κοντά;», τον ρώτησε.
«Ναι, τρία τετράγωνα πιο κάτω»
«Πάμε», του είπε.
«Πού;», ρώτησε αυτός.
«Σπίτι σου. Δεν θες;»
«Πάμε», είπε εκείνος. «Προς τα δω είναι, έλα»
Του έπιασε το χέρι. «Ωραία. Όσο περπατάμε θέλω να μου πεις τα πάντα», είπε εκείνη.
«Ποια πάντα;»
«Όλα. Έχεις όλο το χρόνο μέχρι να φτάσουμε σπίτι σου. Θέλω να μου πεις τα πάντα. Αλλιώς δεν έρχομαι», του είπε.
Εκείνος, δεν είπε τίποτα. Και μετά δεν είπε τίποτα. Δεν ήξερε από που ν’ αρχίσει. Και ήθελε και πρώτα να σκεφτεί τι να πει και πώς να το πει. Να μην φανεί και… Να ξεκινούσε από όταν ήταν μικρός; Μπα. Να της έλεγε για τις σπουδές του; Τη δουλειά του; Την πρώην του; Μπα… Σκεφτόταν, και την κοίταζε. Αυτή περπατούσε και του ‘πιανε το χέρι. Δεν τον κοίταζε. Ήξερε όμως ότι περίμενε να ακούσει. Ν’ ακούσει τα πάντα, σε τρία τετράγωνα. Πως να…
Δέκα μέτρα πριν την πόρτα της πολυκατοικίας του. Δεν είχε βρει ακόμα κάτι να πει. Έπρεπε να πει μια λέξη. Τουλάχιστον μια λέξη. Μια λέξη για τα πάντα, να την ακούσει εκείνη και να έρθει σπίτι μαζί του.
«Σουπερκαλιφρατζιλίστικεξπιάλιντόσιους», είπε και στάθηκε έξω από την πολυκατοικία. Την κοίταζε και περίμενε.
«Η αγαπημένη μου ταινία», του είπε και του τράβηξε το χέρι προς την είσοδο.

Την επόμενη το πρωί εκείνος έμαθε ότι τα τσιγάρα τα είχε όντως αγοράσει για τον γκόμενό της, που είχε πεθάνει πριν δυο μήνες. Εκείνη δεν καπνίζει.