Ραντεβουητό

Την περίμενε στο παγκάκι τους. Ήξερε ότι θα αργούσε λίγο –όπως πάντα άλλωστε- και ήταν προετοιμασμένος. Είχε πάρει μαζί του το βιβλίο. Το βιβλίο που πάντα διάβαζε όταν την περίμενε.
Το είχε διαβάσει πάνω από 10 φορές όλα αυτά τα χρόνια που την περίμενε να έρθει στα ραντεβού τους. Μερικά κομμάτια τα είχε μάθει απέξω, ενώ είχε διακρίνει και μερικά αγαπημένα του. Όπως αυτό στη σελίδα 63 όπου ο ήρωας –ένας αμερικάνος δικηγόρος που έχασε τη γυναίκα του σε αεροπορικό δυστύχημα και στρέφεται εναντίον της εταιρείας ζητώντας μια τεράστια αποζημίωση- βλέπει στον ύπνο του τη γυναίκα του.
«Πρώτα ήρθε η μυρωδιά της- άνθη λεμονιάς και κέδρος. Μετά ο ήχος που έκανε όταν έσερνε τις αγαπημένες τις παντόφλες και περπατούσε στο δρύινο πάτωμα του σαλονιού τους. Μετά το άγγιγμά της- θυμωμένο μετάξι…»
Δεν ήταν κανένα αριστούργημα της λογοτεχνίας αυτό το βιβλίο, αλλά όσο το διάβαζε τόσο περισσότερο του άρεσε. Και, φυσικά, ήταν το βιβλίο που μετρούσε το πόσο αργούσε εκείνη στο ραντεβού της, άρα είχε μια ιδιαίτερη αξία. Πέντε-έξι σελίδες (σπάνια αργούσε τόσο λίγο), δέκα σελίδες, είκοσι, τριάντα.
Σήμερα, ωστόσο, είχε αργήσει πολύ περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Στις 40 σελίδες άρχισε να ανησυχεί. Μήπως έπαθε κάτι; Την πήρε στο κινητό της. Κλειστό.
Πενήντα σελίδες.
Την ξαναπήρε. Κλειστό.
Ο δικηγόρος –Τζον Μαρσκόουφσκι- έρχεται αντιμέτωπος με το ένοχο παρελθόν της γυναίκας του. «Στα 20 χρόνια του έγγαμου βίου τους, ποτέ δεν μπορούσε να φανταστεί ότι η Λόριεν θα μπορούσε καν να κοιτάξει άλλον άντρα, πόσο μάλλον να κοιμηθεί μαζί του». Άλλες 20 σελίδες. Κι’ άλλο τηλεφώνημα. Κλειστό.
Σουρούπωνε. Όταν δίνανε ραντεβού το βράδυ, είχε μαζί του έναν μικρό φακό. Τώρα, δεν τον είχε μαζί του. Πού να ήξερε ότι θα αργήσει τόσο πολύ;
Χρησιμοποίησε το φως το κινητού του. Πέρασαν άλλες δύο ώρες. Συνολικά, πάνω από πέντε. Ο Τζον σώζεται εκ θαύματος από ένα αυτοκίνητο που τρέχει καταπάνω του, λίγα μέτρα μακριά από το σπίτι του. Ο Τζον δέχεται απειλητικά μηνύματα.

Βράδιασε για τα καλά. Έφτανε πια στις τελευταίες σελίδες. Η καρδιά του χτυπούσε γρήγορα. Σαν να διαισθανόταν αυτό που θα γινόταν. Έφτασε στην τελευταία σελίδα.
Ακριβώς κάτω από την τελευταία παράγραφο, ήταν γραμμένη με μπλε στυλό διαρκείας η λέξη «ΤΕ’ΛΟΣ». Τα γράμματα ήταν τα δικά της.
Το πρώτο πράγμα που του ήρθε στο μυαλό ήταν ότι δεν χρειαζόταν ο τόνος στο «Ε». Ο πόνος ήρθε λίγο μετά και του ‘κοψε την ανάσα. Άκουγε ένα περίεργο βουητό. Ερχόταν από μέσα προς τα έξω του. Σκέφτηκε ότι θα προτιμούσε να ήταν στη θέση του Τζον. Γαμημένη καριόλα. Βουυυυυυυυυυυυυυυυυ…