Το μπαλόνι

Το λούνα παρκ δεν ήταν μόνιμο. Ερχόταν μια φορά το χρόνο, δέκα χρόνια τώρα, όταν έμπαινε η άνοιξη και έφευγε αρχές Σεπτέμβρη. Όπως όλα τα περιοδικά φαινόμενα, είχε μπει για τα καλά στη ζωή της μικρής πόλης.
Π.χ, μπορεί να μη θυμόσουν πότε ακριβώς ήταν που ο Γιάννης ο Μιλφέιγ -πιο πιθανό ήταν να πετύχεις τον Γιάννη με ένα μιλφέιγ στο χέρι παρά έναν καπνιστή με τσιγάρο, τόσο πολύ του αρέσουν τα μιλφέιγ του Γιάννη και δεν τον νοιάζει καθόλου που πασπαλίζεται και γίνεται χάλια με την άχνη- έπεσε από τον τρίτο όροφο με το κεφάλι και από τότε παθαίνει παροδικές αμνησίες και εξαφανίζεται για ώρες ολόκληρες, μια φορά και για μέρες, μαζί με το μιλφέιγ του. Μπορεί να μην θυμόσουν ακριβώς αλλά μπορούσες να ορίσεις χονδρικά το πότε- είχαμε τότε το λούνα παρκ ή δεν είχαμε; Αν δεν είχαμε, θα ήταν φθινόπωρο ή χειμώνας, αν είχαμε, θα ήταν άνοιξη ή καλοκαίρι. Κάπως έτσι, χονδρικά και αλάνθαστα.

Το λούνα παρκ λοιπόν ήταν κανονικό λούνα παρκ με απ’ όλα. Και τρενάκι του τρόμου, και ρόδα και παιχνίδια κερδίζεις- ένα- αρκουδάκι -αν- βρεις- το- στόχο και και και και. Δυσανάλογα μεγάλο και πλούσιο σε σχέση με το μέγεθος της μικρής πόλης, η οποία ήταν ακόμα πιο μικρή και από το όσο μικρή άφηνε να εννοηθεί ο αριθμός των μόνιμων κατοίκων της γιατί ήταν μια πόλη που δεν συνέβαιναν και πολλά πράγματα πλην ίσως του πιο σημαντικού: της ζωής που γεννιέται, στροβιλίζεται, μυρίζει, τραγουδάει, αγαπάει, μισεί, ξεχνάει, θυμάται, επουλώνει, πληγώνει, πονάει και περνάει.

Σ’ αυτό το λούνα παρκ μπήκε ένα απόγευμα προς βραδάκι ο κύριος Αλέκος, αφού έκλεισε το μαγαζί του. Ο κύριος Αλέκος ήταν ένας σοβαρός κύριος, γύρω στα εξηνταπέντε, καλοστεκούμενος και –το πιο σημαντικό ίσως- χήρος. Η ζωή της κυρίας Ιουλίας είχε πονέσει και είχε περάσει πριν ένα χρόνο. Καρκίνος η ιατρική διάγνωση. «Έτσι μας το’ χε γραμμένο», η καρμική διάγνωση του κυρίου Αλέκου, ο οποίος από τότε που έχασε τη γυναίκα του, δεν έχασε τα πάντα –ποτέ δεν χάνεις τα πάντα- αλλά έχασε τα περισσότερα. Παιδιά δεν είχαν καταφέρει να κάνουν. «Έτσι μας το ‘χε γραμμένο».

Ο κύριος Αλέκος έκανε απλά τη βόλτα του, στο λούνα παρκ. Δεν είχε όρεξη να γυρίσει στο σπίτι και είπε να μπει στο λούνα παρκ, δεν το είχε επισκεφτεί ποτέ του, δεν είχε και παιδιά βλέπεις, ούτε ανηψάκια να τα πάει βόλτα, να τα ανεβάσει στα συγκρουόμενα, να τα κεράσει μαλλί της γριάς και αυτά να γελάνε, να γελάνε, να γελάνε και εσύ να γελάς, όχι τόσο δυνατά αλλά πολύ πιο βαθιά και ψυχοκαθαρτικά.
Περπατούσε μέσα στο λούνα παρκ και κοίταζε δεξιά και αριστερά, δεν κοίταζε όμως, απλά έβλεπε γιατί σκεφτόταν άλλα. Δεν είχε κόσμο, ήταν νωρίς ακόμα, δεν είχε καλά- καλά σκοτεινιάσει.

«Πάρτε ένα μπαλόνι κύριε», το μικρό τσιγγανάκι πρότεινε το μεταξωτό κορδόνι ενός μπαλονιού μπαλονιού, από αυτά που είναι γεμισμένα με ήλιο και άμα τα κάνεις μια τρύπα και ρουφήξεις το ήλιο μιλάς σαν τον Ντόναλντ Ντακ. «Πάρτε ένα μπαλόνι κύριε».
«Τι να το κάνω παιδί μου;», είπε ευγενικά και χαμογελαστά ο κύριος Αλέκος.
«Ε, το μπαλόνι είναι μπαλόνι. Και μπορείτε να το κάνετε ό,τι θέλετε κύριε»
«Ό,τι θέλω;»
«Ε, ναι. Αφού θα το αγοράσετε, ότι θέλετε μπορείτε να το κάνετε», το τσιγγανάκι.
«Εσύ τι τα κάνεις όλα αυτά τα μπαλόνια;»
«Τα πουλάω. Αλλά κρατάω και ένα στα τόσα για μένα και το κάνω ό,τι θέλω. Να, πάρτε αυτό εδώ. Είναι το καλύτερο που έχω», απάντησε το τσιγγανάκι και του πρότεινε ένα άλλο μπαλόνι, όχι τόσο μεγάλο ούτε και τόσο όμορφο και φανταχτερό όσο το προηγούμενο.
Ο κύριος Αλέκος χαμογέλασε, πλήρωσε το τσιγγανάκι, πήρε το μπαλόνι του και συνέχισε τη βόλτα του με το μπαλόνι στο χέρι, με το μπαλόνι να ίπταται από πάνω του, σαν τόνος πάνω στη λέξη «κεφαλι».

Περπατούσε με το μπαλόνι του ο κύριος Αλέκος και σκεφτόταν. Βασικά, σκεφτόταν την κυρία Ιουλία, ήταν μια από αυτές τις μέρες που τη σκεφτόταν συνέχεια, όχι ότι τις άλλες δεν τη σκεφτόταν συνέχεια, αλλά αυτή ήταν μια από αυτές τις μέρες που τη σκεφτόταν συ-νέ-χεια. Καθώς περπάταγε, αισθανόταν το μπαλόνι του να τον τραβάει προς τα πάνω. «Κοίτα να δεις το άτιμο και φαινόταν ψιλοτζούφιο», μουρμούρισε. «Δίκιο είχε ο πιτσιρικάς, το καλύτερο μου έδωσε». Και όσο σκεφτόταν ο κύριος Αλέκος, τόσο τον τράβαγε το μπαλόνι του. Και σαν να φούσκωνε κι’ άλλο.
Τότε που την είδε για πρώτη φορά. Και φούσκωνε το μπαλόνι. Τότε που βρεθήκανε για πρώτη φορά οι δυό τους. Και φούσκωνε. Όταν πρωτοφιληθήκανε. Φφφφφφφφφφφφφφφφφφ. Όταν κάνανε για πρώτη φορά έρωτα. Φφφφφφφφφφφφφφφφ. Ο γάμος. Φφφφφφφφφφφφφ. Τα παιδιά που δεν κάνανε ποτέ. Τρία θέλανε. Δυο κορίτσια κι’ ένα αγοράκι. Φφφφφφφφφφφφφφφ. Φφφφφφφφφφφφφφφφφ. Φφφφφφφφφφφφφφφ. Αλλά ο κύριος Αλέκος δεν το άφηνε το μπαλόνι του. Ξεκόλλησε σιγά- σιγά ο κύριος Αλέκος από το χώμα του λούνα παρκ της μικρής πόλης εκείνο το βράδυ, της μικρής πόλης από την οποίa δεν ξεκολλάς και τόσο εύκολα, και άρχισε να ίπταται και να πετάει και όσο πετούσε γελούσε και όλο και σκεφτόταν την κυρία Ιουλία, και αντί να κλαίει γελούσε και τη σκεφτόταν ακόμα πιο δυνατά και πιο βαθιά και γελούσε, το άρωμά της, το βλέμμα της, την ελιά στην πλάτη της και ανέβαινε όλο και πιο ψηλά και γελούσε, τόσο ψηλά που από το έδαφος δεν διέκρινες παρά μια μικρή ξεκαρδιστή κουκίδα.

Για μια στιγμή νόμισε ότι είδε και τον Γιάννη τον Μιλφέιγ εκεί πάνω. Στο ένα του χέρι κρατούσε το μιλφέιγ του και στο άλλο το δικό του το μπαλόνι. Από αυτά που μπορείς να τα κάνεις ό,τι θέλεις.