Τόσοι αγώνες δεν πήγαν στράφι
O πυροσβέστης έκανε ένα διάλειμμα από την κατάσβεση της πυρκαγιάς για να φάει το μεσημεριανό του σάντουιτς. Με πολλές πίκλες, όπως πάντα. Η φωτιά ήταν αρκετά μεγάλη και τον ζέσταινε ευχάριστα- ήταν κρύο εκείνο το μεσημέρι του χειμώνα.
Στην τρίτη δαγκωνιά, ακούστηκε μια κραυγή πόνου μέσα από το φλεγόμενο κτίριο.
Ο πυροσβέστης χαμογέλασε και συνέχισε να καταπίνει χαμογελαστά.
Κάτι στιγμές σαν κι’ αυτές, χαίρεσαι πολύ που σαν εργαζόμενος έχεις κεκτημένα δικαιώματα όπως αυτό του lunch break. Α, δεν πήγαν στράφι τόσοι αγώνες, σκέφτηκε.
σίγουρα του ‘φαγε το σάντουιτς.
macάβριο?!
Ε βέβαια… τα κεκτημένα του διεκδικεί ο κάθε δημόσιος υπάλληλος… αν ήταν ιδιώτης θα καιγόταν μέσα στο κτήριο…
Τσάμπα τόσοι αγώνες;
…
Respect στον τρόπο σκέψης σου, όπως και στον ιδιαίτερο τρόπο να κλείνεις τα κείμενά σου.
http://www.omhroi.gr/modules.php?op=modload&name=News&file=article&sid=3429
Φρίκη ώ, φρίκη. Αξιοσέβαστο το διάλλειμα του κάθε πυροσβέστη αλλά κάτι πιο πάνω από αξιοσέβαστο το δικαίωμα στην ζωή. Γαμώ το δημοσιό μου γαμώ και αυτούς που μπαίνουν σ’αυτό που έχουν την συνείδηση αυτών που ήδη είναι.
Θέλω να γίνω εφοριακός μόνο και μόνο για να εξυγιάνω τον τομέα αυτό. Λες να χαλάσω στην πορεία; Τα 20 μου τα κλείνω 5/4.
Χρήστος
σκέψου λέει ο άνθρωπος που καιγόταν μέσα να ήταν ο ιδιοκτήτης της τράπεζας που πήρε το σπίτι του πυροσβέστη επειδή χρώσταγε 1000 ευρό.
α ρε γλέντια…ψιτ πυροσβέστη οι μπύρες κερασμένες από μένα
Δεν εψηνε και ενα λουκανικακι στην φωτια, να το συνοδεψει με το σαντουιτσακι του!
D.I.N.
@el: μιαμ
@masterpcm: Καλή σου βδομάδα και σ’ εσένα
@Christos: Είσαι πολύ μικρός ακόμα για να γίνεις κάτι συγκεκριμένο. Απόλαυσέ το
(βασικά, μην γίνεις ποτέ κάτι συγκεκριμένο)
@manu: cunning thought
@dsquared: όχι…είχε χοληστερίνη και πρόσεχε τη διατροφή του
Πολύ όμορφα αυτά που μου λες φίλε Πασχάλη αλλά “λεφτά πρέπει βγάλω, φαω,μην πεθάνω”
Μακάρι, μακάρι να μην γινόμουν ποτέ κάτι συγκεκριμένο. Μακάρι να είχα την δυνατότητα να μείνω για πάντα ατελής,φάλτσος, λιπόσαρκος, με άτσαλα κομμένα νύχια κτλ. αλλά φοβάμαι πως δεν γίνεται. Φοβάμαι πως θα πρέπει να κάνω πολλούς συμβιβασμούς. Να σχηματίζω ψεύτικα χαμόγελα. Να γνωριστώ με κενούς ανθρώπους.
Ναι, ναι είμαι κουλτουριάρης και δεν θα επιτρέψω στον εαυτό μου να γίνω ένα πρόβατο που έχει ένα barcode στην πλάτη του. Αλλά μέχρι ένα βαθμό φοβάμαι πως θα γίνω.
Αυτά φίλε Πασχάλη.
Χαιρετισμούς.