reporjazz

Άνθρακας

Posted in Uncategorized by pascal on 08/03/2009

Με το που εγκλωβίστηκε στα 200 μέτρα κάτω από τη γη, ο ανθρακωρύχος εμφανίστηκε αισιόδοξος: Πίστεψε ότι γρήγορα θα τον απεγκλωβίσουν.
Κατά βάθος, είχε άδικο.

3 σχόλια

3 σχόλια

Subscribe to comments with RSS.

  1. prozak said, on 09/03/2009 at 10:30

    όταν λες κατα βάθος είχε άδικο, πόσο εννοείς…??

    πάνω από 200 μέτρα….???

    Απάντηση
  2. oneinchman said, on 10/03/2009 at 00:58

    …
    «Πόσες ώρες λες έχουμε εδώ πέρα?» Μόνο με τον Μπεργκ μιλούσε πια. Είχε σταθεί δίπλα του.
    «Μέρες. Πέντε ή-ή-ή-τ-τέσσερις ημέρες. Άμα ακούσεις να χτυπάνε, φώναξε, να καταλάβουν ότι είμαστε ζωντανοί. Η Περλέτ… ελπίζω να-να τ-τ-τη φροντίσουν».
    «Μόνο την Περλέτ έχεις?» ρώτησε ο Λόιαλ.
    «Τρία έχω. Περλέτ. Τζέιμς. Άμπερνεθι. Τ-το φωνάζουμε Μπέρνι, χαϊδευτικό. Μωρό ακόμα. Κάθε χειμώνα άρρωστο».
    Ο Μπεργκ φώτισε με την αδύναμη λάμπα του τον τοίχο. Το νερό είχε κατέβει γύρω στους πέντε πόντους. «Θα τα κα-κα-καταφέρουμε!» είπε ο Μπεργκ. «Προφταίνουμε ακόμα!»
    Το τελευταίο φως της λάμπας έψαξε μάταια τον Αγγούρη. Φώναξαν, με σαγόνια που έτρεμαν, αλλά δεν αποκρίθηκε. Ο Αγγούρης ήταν πέρα από τη δέσμη του φωτός, σιωπηλός.
    Όταν επιτέλους άκουσαν το μακρινό σφυροκόπημα, άρχισαν να βαράνε τον τοίχο με βρεγμένες πέτρες, έκλαψαν με ουρλιαχτά. Πέρα στο σκοτάδι, ο Αγγούρης κύλησε μες σε είκοσι πόντους θολό νερό, και τα χείλη του φίλησαν ξανά και ξανά τον πέτρινο βυθό, με ευγνωμοσύνη, σαν να τον καλωσόριζαν.

    Άννυ Πρου (η συγγραφέας) – Καρτ Ποστάλ (ο τίτλος)

    Απάντηση
  3. pascal said, on 10/03/2009 at 18:34

    @prozak: 200, ακριβώς. Μέτρο παραπάνω.

    @oneinchman: Σας ευχαριστώ πολύ. αλήθεια.

    Απάντηση

Υποβολή απάντησης