Το νόημα της ζωής (σε εγκόσμια αποκλειστικότητα)

Βράδυ, μόνος στο σπίτι. Ανοίγω τον υπολογιστή, προσπαθώ να γράψω κάτι. Οτιδήποτε.
Τίποτα. Κενό. Ο κέρσορας αναβοσβήνει περιπαιχτικά. . | | | | | | | | | . Τον κοιτάζω, σαν να είναι αυτός που θα μου πει τι θα γράψω. Προσηλώνομαι. Σουφρώνω τα φρύδια μου, τον κοιτάζω. Πιο προσεκτικά, πιο βαθιά. Σαν να μου φαίνεται ότι αναβοσβήνει διαφορετικά, σαν να έχει έναν εσωτερικό, δικό του ρυθμό. |    || |   ||.Βαλς τρία τέταρτα; Ναι.
Όχι, άλλαξε πάλι. |   | | |   |   | | |.
Η οθόνη εξαφανίζεται από μπροστά μου. Σιγά- σιγά εξαφανίζεται και το δωμάτιο. Μένω εγώ και ένας κέρσορας να υπαγορεύει κάποιο ρυθμό…Περνάνε μερικά λεπτά. Να προσπαθεί να μου μιλήσει ίσως; Ναι, αυτό είναι. Γαμώτο, γιατί δεν καταλαβαίνω τι λέει…
Ωχ, να…τώρα αρχίζει και γράφει κάτι. Μόνος του. Η πρόταση σχηματίζεται σιγά- σιγά, αργά και σταθερά. Κοιτάζω τα χέρια μου, μήπως γράφω εγώ και δεν το καταλαβαίνω, μήπως γράφω ασυναίσθητα. Όχι. Γράφει αυτός. Ο κέρσορας γράφει.

Το νόημα της ζωής |

Διαβάζω, καρφωμένος, ιδρώνω από την υπερένταση

είναι |

Ναι ρε παπάρα κέρσορα, πες, ποιο είναι το νόημα της ζωής;

το εξής:|

Μου κόβεται η ανάσα. Ο κέρσορας θα μου αποκαλύψει το νόημα της ζωής. Όχι, πείτε μου. Εσείς στη θέση μου δεν θα ήσασταν τουλάχιστον εκστασιασμένοι; E;

Αν νομίζεις γαμιόλη ότι θα σου πω, είσαι πολύ ηλίθιος |

Τι; ΤΙ; ΤΙ ΘΕΣ ΝΑ ΠΕΙΣ; φωνάζω. Επαναλαμβάνει:

Αν νομίζεις γαμιόλη ότι θα σου πω, είσαι πολύ ηλίθιος|

Αυτό.  Μετά σβήνει ο υπολογιστής. Ξαναμπουτάρω όλος αγωνία. Τίποτα. Το δωμάτιο ξανάρχεται, ο κέρσορας χάνει οποιαδήποτε μη κερσοριακή του ιδιότητα. Γαμώτο…

Τις τελευταίες τρεις μέρες προσπαθώ να αποκωδικοποιήσω το μήνυμά Του. Νομίζω ότι κάτι κατάφερα. Δείτε ποια λέξη σχηματίζεται αν επιλέξεις προσεκτικά τα κατάλληλα γράμματα από την –ακατανόητη κατά τα άλλα- κερσοροπρόταση:

Αν νομίζεις γαμιόλη ότι θα σου πω, είσαι πολύ ηλίθιος=

Αγάπη

“Το νόημα της ζωής είναι το εξής: Αγάπη”
Σιγά τι μας είπες ρε κέρσορα…σιγά. Μοιάζω για ηλίθιος;