Miss miss something
Η ζωή της ήταν υπέροχη. Και το ήξερε. Ωστόσο, αναπολούσε πάντα τον καιρό που τα πράγματα ήταν πιο ασαφή, πιο ασχημάτιστα, πιο αέρινα.
Ώσπου θυμήθηκε ότι παλιότερα γέμιζε το όποιο της κενό, με το να ονειρεύεται μια ζωή σαν κι’ αυτή που έχει τώρα.
Δηλαδή “Θα ήθελα να γίνω αυτό που ήμουν τότε που ήθελα να γίνω αυτό που είμαι τώρα”..
Προσπαθώ να καταλάβω το ΥΓ αλλά ρε γαμώτο δε μου βγαίνει η σύνταξη. Ή δεν ξέρεις καλή σύνταξη ή τόσο καλή σύνταξη που την αγνοείς.
Τεσπα, κάτι έπιασα πάντως..
Ή δεν ξέρεις καλή σύνταξη ή τόσο καλή σύνταξη που την αγνοείς.
Τη γάμησα τη σύνταξη.
Επαναλαμβάνω “Ή δεν ξέρεις καλή σύνταξη ή ξέρεις τόσο καλή σύνταξη που την αγνοείς.”.
Ξέχασα το ρήμα, σιγά..
Σύνταξη, δεν ξέρω αν το είπα..
Α, και…. σύνταξη.
Έχουν κάτι το εκπληκτικό οι υπολογιστές.Μπορείς να τους φορτώσεις όσα λειτουργικά θες και αναλόγως τις ανάγκες σου,μπουτάρεις το αντίστοιχο.
Θα ταν τρομερό να χαμε κάμποσα παρτίσιον και μεις και να φορτώνουμε ανά ημέρες τη ζωή που θέλουμε.Έτσι για να ικανοποιήσουμε το ανικανοποίητο.
Στο υστερόγραφο είναι όλο το ζουμί. Το βρίσκω και kinky
@sapia Ναι, μετά τα ξενύχτια με hangover αντί για πατσά θα μπούταρες σε Windows Vista…
“Σ’ αυτόν τον κόσμο υπάρχουν μόνο δυο τραγωδίες. Η πρώτη, όταν δεν μπορείς να κατορθώσεις εκείνο που θέλεις και η δεύτερη, όταν κατορθώσεις.”
Ουάιλντ, Όσκαρ
η απορία μου κ το άγχος ήταν πάντα αυτό…
τι γίνεται όταν φτάσεις στην Ιθάκη σου…??
μέχρι τότε έχεις στόχο, νόημα να πολεμάς…
μετά τι…??
mia kainouria I8aki perhaps?
Τότε βρίσκεις μια άλλη Ιθάκη για την οποία θα πολεμήσεις. Ο άνθρωπος το κάνει από την φύση του. Είναι ον ανικανοποίητο.
Υ.Γ: Nice text and nice blog generally.