O καταραμένος

«Ο σύζυγός μου», λέει η γυναίκα, «Λοιπόν, ο σύζυγός μου έχει μια υπερφυσική δύναμη»

«Είναι πολύ δυνατός εννοείτε;», λέει ο δικαστής χαμογελώντας.

«Όχι ακριβώς. Έχει συγκεκριμένη υπερφυσική δύναμη. Ή τουλάχιστον έτσι έλεγε. Μου λέει ότι αν πληγωθεί μπορεί να αναρρώσει εκατό φορές πιο γρήγορα από έναν κανονικό άνθρωπο».

«Χμμμ», λέει ο δικαστής ανεβάζοντας τα γυαλιά του και σκύβοντας λίγο πιο μπροστά στην έδρα του, «ενδιαφέρον μου ακούγεται αυτό»,.

«Φυσικά», λέει η γυναίκα. «Αλλά αυτή η δύναμη -μου είπε- έχει και ένα κόστος. Σαν το σύμπαν να αντισταθμίζει το όφελος βαραίνοντάς τον με κάτι το αρνητικό. Κάτι σαν συμπαντική ισορροπία, καταλαβαίνετε».

«Καταλαβαίνω, καταλαβαίνω. Συνεχίστε», ο δικαστής.

«Ναι. Το αρνητικό είναι ότι έχει μηδαμινό έλεγχο των συναισθημάτων του. Δεν μπορεί να ΜΗΝ νοιάζεται τους ανθρώπους».

«Κακό μου ακούγεται αυτό»

«Ναι, είναι. Γι’ αυτό και έφερνε όλες αυτές τις γυναίκες στο σπίτι. Μου έλεγε ότι όλες τον χρειαζόντουσαν. Και αυτός δεν μπορούσε να μην τις βοηθήσει. Δεν μπορούσε να τις απορρίψει, καταλαβαίνετε. Όταν θύμωνα, μου τα έλεγε αυτά και μου έλεγε επίσης ότι λυπόταν πάρα πολύ που με πλήγωνε, ότι δεν ήθελε να με πληγώνει. Αλλά δεν μπορούσε να πληγώνει εκείνες. Και έκλαιγε και τον λυπόμουνα, καταλαβαίνετε».

«Καταλαβαίνω. Πραγματική κατάρα αυτή για έναν άντρα», λέει ο δικαστής. «Και με την άλλη του υπερφυσική δύναμη, αυτή που μπορούσε να αναρρώνει και να θεραπεύεται πολύ πιο γρήγορα;»

«Α, ναι. Λοιπόν, δεν αρρώστησε ποτέ του, ούτε τον είδα να, ξέρω ‘γω, κόβεται με κανένα μαχαίρι. Έτσι δεν μπόρεσα ποτέ να επιβεβαιώσω με τα μάτια μου αυτά που έλεγε».

«Και αρχίσατε να αναρωτιέστε αν σας λέει ψέματα;»

«Το ίδιο δεν θα κάνατε κι’ εσείς;»

«Φυσικά»

«Χαίρομαι που συμφωνείτε κύριε Πρόεδρε. Βλέπετε, δεν φταίω εγώ. Δηλαδή, αν έλεγε αλήθεια, δεν θα πάθαινε και τίποτα  αν τον έσπρωχνα και έπεφτε από το μπαλκόνι του πέμπτου ορόφου»