Ντεντέκτιβ Ρίβερ (part 1)

Η μέρα ήταν δύσκολη. Πολύ δύσκολη. Τόσο δύσκολη, που ακόμα κι’ αυτή τη μύγα που ήρθε και κάθισε αυθάδικα στο κούτελό μου δεν θέλω να τη διώξω. Τη νιώθω να γυροφέρνει, νάτη, τώρα κατεβαίνει προς τη μύτη μου, τη βλέπω, με κοιτάζει.
Γαμωπλάσμα, μουρμουρίζω.
Κουνάω τελικά το κεφάλι μου δεξιά και αριστερά. Η μύγα φεύγει. Τη βλέπω να κάθεται στο πόμολο της πόρτας. Το πόμολο γυρίζει. Η μύγα πετάγεται, η πόρτα ανοίγει.
Μπαίνει μέσα- καλά το μάντεψες ρε λιγούρη- μια ωραία γυναίκα. Τόσο ωραία που δεν θες να τη γαμήσεις. Όχι. Θες να της δώσεις το μουνί στο πιάτο, γαρνιρισμένο με χοντροκομμένο αλάτι και σως μπεαρνέζ.
Ακόμα και σήμερα. Ακόμα και αυτή τη μέρα που ήταν δύσκολη, πολύ δύσκολη.

Με κοιτάζε όπως με κοίταζε πριν λίγο κι’ αυτή η μύγα. Με αυθάδεια. Και με το βλέμμα του «ξέρω ότι με γουστάρεις και…». Την κόβω όμως.

«Δεν σε γουστάρω», της λέω.
«Ε;», δείχνει αιφνιδιασμένη.
«Δεν σε γουστάρω. Τέρμα. Τώρα ας μιλήσουμε επαγγελματικά. Για δουλειά δεν ήρθες;»
«Ναι για δουλειά ήρθα….να…καθίσω;»
«Όχι να μη μου κάτσεις. Δεν σε γουστάρω είπα»
«Εεεε…όρθια να μείνω;»
«Α, ναι. Βεβαίως. Κάτσε», της λέω και της δείχνω την καρέκλα.

Το φως του φεγγαριού θα την κολάκευε όπως κολακεύει το τζατζίκι ένα σουβλάκι με πίτα. Δεν είχε φεγγάρι όμως εκείνη τη μέρα. Εκείνη τη δύσκολη μέρα. Ή νύχτα, πιο σωστά. Δεν είχε φεγγάρι εκείνη τη νύχτα που ήρθε μετά τη δύσκολη μέρα.

Τακτοποιεί την κωλάρα της στην καρέκλα. Βγάζει τσιγάρο, βγάζω αναπτήρα. Της το ανάβω.

«Μιλήστε μου ανοιχτά», της λέω. Είναι τακτική μου να ξεκινάω με ενικό και να συνεχίζω με πληθυντικό. Πιάνει. Σχεδόν πάντα.
Τραβάει μια τζούρα. Φυσάει τον καπνό και σαν να σχηματίζει το λογότυπο του Γκούτσι.
«Όλα ξεκίνησαν πριν μια εβδομάδα. Ήμουν γυμνή στον καναπέ και έβλεπα Τριανταφυλλόπουλο…»
«Το όνομά σας;», τη διακόπτω
«Βαλέρια», μου λέει.
«Ωραία. Συνεχίστε. Ήσασταν γυμνή και βλέπατε Τριανταφυλλόπουλο»