O οδοκαθαριστής
Καθαρίζοντας με επιμέλεια το πεζοδρόμια, πεσμένος στα τέσσερα με ένα πινέλο που πιο πολύ σε ζωγραφική ταίριαζε, ο οδοκαθαριστής σιγοτραγουδούσε. Μια όμορφη, καλοντυμένη, γυναίκα πέρασε από δίπλα του και κοντοστάθηκε. «Α, μου αρέσει πολύ αυτό το τραγούδι», είπε. «Και έχω πολύ καιρό να το ακούσω».
Έκατσε λοιπόν στο πεζοδρόμιο, άφησε δίπλα την πανάκριβη τσάντα της, έβγαλε τις γόβες της, έκλεισε τα μάτια και τον άκουγε, σχεδόν ευτυχισμένη.
Ο οδοκαθαριστής χαμογέλασε λίγο και συνέχισε τη δουλειά του και το τραγούδι του.
Το τραγούδι αυτό ήταν δικής του συνθέσεως.
Like this:
3 bloggers like this post.
Και σε ποιον δεν αρέσουν τα ψέματα για να μην αρέσουν στην κυρία;
Αληθινή σκηνή, χτες το μεσημέρι,κέντρο Βρυξελλών.
Δυο τυπάκια βάφουν στο πεζοδρόμιο με σπρέυ και χαρτόνια το σήμα κατά του AIDS. Μια κυρία με σκύλο και τσιγάρο πάνω σε πίπα από κείνες τις παλιές, τις αντρικές, σταματάει, κοιτάζει και λέει: “Τι ωραίο σχήμα! Τι είναι;” Ο ένας τυπάκος σηκώνει το κεφάλι και της απαντάει το αυτονόητο. Η κυρία κωλώνει λίγο, δεν ξέρει τι και πώς, το σκυλάκι την τραβολογάει να προχωρήσει.
“Ωραίο χρώμα πάντως…”, απαντά και συνεχίζει να προχωράει.
Τα τυπάκια χαμογέλασαν μεταξύ τους, έσκυψαν τα κεφάλια και συνέχισαν να βάφουν ροζ κορδέλες στο πεζοδρόμιο.
(άσχετο, το ξέρω, αλλά σκέφτομαι πως οι σκηνές του δρόμου έχουν όλες κάτι που είναι σαν να τις συνδέει υπαινικτικά).