Φραπεδοστιγματισμένος

Το αποφάσισα. Δεν θα ξαναβγαίνω τόσο συχνά. Τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα μου συμβαίνουν μέσα στο σπίτι.
Ξύπνησα και πήγα να φτιάξω καφέ. Φραπέ.
Αντί για σέικερ, το οποίο αποφεύγω γιατί μου υπενθυμίζει τον αυνανισμό τον οποίο δεν σας λεω αν τον έχω κόψει ή όχι, χρησιμοποιώ ένα μπλέντερ. Μικρό σε μέγεθος, από αυτά που έχουν δυο λεπίδες, τα κρατάς και τα ανεβοκατεβάζεις μέσα σε ένα δοχείο.
Έβαλα τον καφέ, τη ζάχαρη, το νερό και πάτησα το κουμπί. Άρχισα να ανακατεύω το μίγμα βαριεστημένα, σχεδόν τσιμπλοειδώς. Έγινε αυτό που φοβόμουν. Στιγματίστηκα από φραπεδοπιτσιλιές.
Έβρισα κάτι θεούς για τους οποίους έχω καταλήξει ότι δεν υπάρχουν στα σίγουρα (τους άλλους δεν τους βρίζω γιατί κρατάω μια πισινή) και έκοψα λίγο χαρτί κουζίνας (το «χαρτί κουζίνας» είναι και τραπουλόχαρτο αν δεν το γνωρίζετε και είναι το χαρτί εκείνο που σου έρχεται, τα χάνεις όλα και πιάνεις δεύτερη δουλειά ως λαντζιέρης).
Εδώ αρχίζουν τα μεταφυσικά-παραφυσικά. Ο καφές δεν έβγαινε με τίποτα. Ούτε από το t-shirt μου (κολλητό για να φαίνεται η έλλειψη μπάκας αλλά με αντιστάθμισμα την εμφανή έλλειψη πολυγυμνασμένων δικεφάλων) ούτε από το δέρμα μου (καυκάσιος). Έτριψα. Ξαναέτριψα. Έβαλα υγρό πιάτων. Σαπούνι παπουτσάνη. Σαπούνι μασσαλίας. Τopexan. Εις μάτην.
Πανικόβλητος, ωσάν άνακτας που αντικρίζει μια ξανθιά να προσπαθεί να φτιάξει ομελέτα από αυγό φαμπερζέ, έτρεξα στο μπάνιο. Ζεματιστό νερό –λυπήθηκα τους αστακούς- και τρίψιμο με το βουρτσάκι για τις σκασμένες φτέρνες. Τίποτα πάλι.
Σκέφτηκα όπως σκέφτομαι σε όλες αυτές τις περιπτώσεις: Το πήρα απόφαση. Θα ήμουν, για πάντα, φραπεδοστιγματισμένος. Εντάξει, σιγά, ούτως ή άλλως η γοητεία μου δεν ήταν ποτέ το hot body μου, σκέφτηκα. Θα ζούσα κι’ έτσι.
Κατέβηκα στο δρόμο. Ε, σας διαβεβαιώ ότι δεν με κοίταζαν με αποστροφή, ούτε με απορία. Μάλλον για θαυμασμός μου φάνηκε. Στη δουλειά, το ίδιο. Ούτε ένας δεν με ρώτησε τι έπαθα, πώς είσαι έτσι ρε παπάρα, άπλυτε και τέτοια. Το αντίθετο. Όλοι με αντιμετώπιζαν με μεγαλύτερο σεβασμό από πριν (αν πότε είναι αυτό δυνατόν). Διέκρινα μάλιστα και ίχνη δουλοπρέπειας.
Την επομένη είδα μια συνάδελφο- bimbo- να έχει κι’ αυτή φραπεδοστίγματα. Με κοίταξε με νόημα, σαν να καταλάβαινε, εμείς ξέρουμε, οι πρωτοπόροι κι’ έτσι, είσαι ο αρχηγός μας.
Την μεθεπόμενη μέρα, είδα στη στάση του λεωφορείου άλλους τρεις.
Πολλούς στόχους είχα βάλει στη ζωή μου. Το να γίνω trend setter δεν συμπεριλαμβανόταν σ’ αυτούς.
Έκλεισα και συμβόλαιο με τη Nεστλέ, μόνο που δυσκολεύομαι να φάω με πλαστικά καλαμάκια.