Aπό τον ρομαντισμό στον κυνισμό
είναι ένα χαστούκι δρόμος.
Και από τον κυνισμό στον ρομαντισμό, πάλι ένα χαστούκι δρόμος είναι.
Θα το χορέψουμε
Δείξε μονάχα λίγη υπομονή μαζί μου και δίπλα μου.
Σκουπίζω το πάτωμα, δεν θέλω να γλιστρήσεις. Σφραγίζω τα παράθυρα, δεν θέλω να κρυώσεις.
Και μην τολμήσεις να βάψεις τα μαλλιά σου. Άστα στο φυσικό τους, έτσι κοκκινωπά. Όπως το τώρα.
Αμπελοφιλοσοφίες
Ζήσε. Γέλα. Αγάπησε. Επεδίωξέ τα με αυτή τη σειρά. Αν τα κάνεις ανάποδα ή μπερδεμένα, δεν θα κάνεις σωστά κανένα από τα τρία.
Μην κάνεις συνεχώς τα ίδια πράγματα, περιμένοντας διαφορετικό αποτέλεσμα.
Το μεγαλύτερό μας χρέος είναι η προσωπική μας ευτυχία.
Μπορείς να ρίξεις εκατό γυναίκες στο κρεβάτι σου και καμία στην αγκαλιά σου. Όχι ότι αυτό είναι απαραίτητα κακό.
Δυνατός δεν είναι ο φυγόπονος. Ο πυροσβέστης μπαίνει στη φωτιά, δεν τρέχει μακριά της.
Το θεατρικό γράφεται από εσένα. Είναι παρηγορητικό το να νομίζεις ότι κάποιος άλλος το έχει γράψει για σένα.
Οτιδήποτε σκηνοθετημένο δεν είναι αληθινό.
Από τα χειρότερα πράγματα που μπορείς να κάνεις σε κάποιον, είναι να τον καταστήσεις υπεύθυνο για την ευτυχία σου.
Μην μπερδεύεις το θέλω με το χρειάζομαι. Οι Βουδιστές είναι λάθος. Δεν ευτυχείς όταν εξαλείφεις την επιθυμία, ευτυχείς όταν εξαλείφεις την ανάγκη.
Το πιο αρχέγονο ένστικτο δεν είναι η επιβίωση. Είναι το να κάνεις ό,τι σου είναι οικείο. Πολέμησέ το.
Καλημέρα και καλή εβδομάδα. Πιάστε τη ζωή από το τα μαλλιά και βάλτε την να σκύψει.
new hobby
(όποιος γνωρίζει κανένα σεμινάριο/ μαθήματα κ.λπ – αυστηρά Σ/Κ- ας μου στείλει ένα mail στο abelofilosofies at yahoo.gr)
.
Τhe most interesting thing in a zoo
is the displays labeled with animals that refuse to appear.
.
Πριν λίγες μέρες με παίρνει τηλέφωνο μια φίλη. Πρόσφατη, αλλά πραγματική φίλη. Θα έρθω σπίτι να σου μαγειρέψω, μου λέει. Γελάω… Καλά, πώς σου ‘ρθε αυτό; της λέω. Αυτό πιστεύω ότι σου λείπει. Όλα τα άλλα τα έχεις, μου απαντάει. Ε, όχι και τα έχω, της λέω. Εντάξει, και να μην τα έχεις, δεν τα χρειάζεσαι. Το ίδιο είναι, μου λέει.
Μερικοί άνθρωποι έχουν το ταλέντο να σε καταλαβαίνουν πολύ γρήγορα. Είναι συνήθως αυτοί που έχουν καταλάβει προ πολλού τον εαυτό τους.
Η Ρ.
Με τη Ρ. ήμασταν μαζί για κάνα εξάμηνο, 7 χρόνια πριν. Χωρίσαμε, σχεδόν αμοιβαία- όταν περνάει και τόσο καιρός δεν θυμάσαι καν ποιος χώρισε ποιον. Anyway. Με ψάχνει και με βρίσκει πριν τρεις βδομάδες περίπου στο fb. Μετά τα τι κάνεις ρε, μπλα μπλα μπλα, μου λέει:
-Θέλω να βρεθούμε
-Γιατί;
-Θέλω να σε δω
-Δεν θες να δεις εμένα. Θες να δεις εσένα μέσα από τα μάτια μου, της είπα.
Δεν απάντησε, δεν μου ξαναμίλησε. Ξέρει και ξέρω ότι έχω δίκιο.
Στο γυμναστήριο
Είχα ξανακάνει βάρη στα 25 μου. Αν και τότε ήμουν πιο δυνατός και γυμνασμένος, τώρα, στα 35 μου, τα ίδια κιλά μου φαίνονται πιο ελαφριά. Ίσως γιατί έχω πλέον συνειδητοποιήσει ότι η πιο σημαντική κίνηση σε αυτή την άσκηση δεν είναι η κίνηση που κάνεις όταν τα σηκώνεις, όταν τα απωθείς από το στήθος σου όντας ξαπλωμένος στον πάγκο. Αλλά η κίνηση που κάνεις όταν, αφού τα έχεις σηκώσει, τα αφήνεις να έρθουν προς εσένα.
.
Δεν υπάρχει καλό ή κακό, άσπρο ή μαύρο, ευχάριστο ή δυσάρεστο. Η δυαδική λογική είναι παράλογη.
Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι
το να είσαι αναμάρτητος. Όποιος δεν έχει ακμές, σημάδι, βρωμιά, μαυρίλα δεν έχει τολμήσει να ζήσει ποτές του.
Και μεγαλύτερη αμαρτία από το να μη ζεις, δεν υπάρχει.
.
Κάποιος πετάει πετραδάκια στην πανοπλία μου. Δεν μ’ ενοχλεί ο ήχος τους, απλά τον λυπάμαι κάθε φορά που σκύβει
.
Η τραγωδία της ανθρώπινης ύπαρξης είναι ότι τίποτα στη ζωή μας δεν είναι πραγματικά τραγικό.
i w a m y l
To ακούω συνέχεια. Το άκουσα και χθες από μια γνωστή μου. Μεγάλο σφάλμα το “ο ένας συμπληρώνει τον άλλον”.
Το ορθό κατά τη γνώμη μου είναι το “ο ένας πιάνει τον άλλον, τον στροβιλίζει, τον πετάει ψηλά χωρίς το φόβο αν θα χτυπήσει ή όχι πέφτοντας. Επιστρέφοντας από εκεί πάνω μπορεί να πει στον άλλον τι είδε. Καλό θα είναι να μην είδαν το ίδιο πράγμα”
Συμπέρασμα
Η τραγικότητα ενός συμβάντος, όπως ο θάνατος, είναι αντιστρόφως ανάλογη του πλήθους των σκέψεων που καλείσαι να κάνεις. Οι άνθρωποι πολλές φορές σκεφτόμαστε επισταμένα και εκ του ασφαλούς τα ασήμαντα, καθώς όποιο συμπέρασμα κι’ αν προκύψει, όσο λάθος και να είναι, θα είναι κι’ αυτό ασήμαντο.
Ζωγράφοντας
Πώς να συνθέσω με γράμματα μονάχα, πώς να μπορέσω να ζωγραφίσω χωρίς μπογιές; Άραγε αν στο καφετί προστέσω λίγο πράσινο και μετά μια καχυποψία θαλασσί, θα μπορέσω να χρωματίσω σωστά τα μάτια σου; Αν γράψω καφετιμελίγοπράσινοκαιμιακαχυποψίαθαλασσί, θα με καταλάβουν;
Και σκέφτομαι πάλι, πώς να γράψω τους ήχους σου; Πώς να εκφράσω αυτό το «ά», αυτό το «έ», αυτό το «ί», αυτό το «ώ», αυτό το «ού», αυτόν τον ήχο που βγάζεις όχι ακριβώς εσύ, αλλά η ύπαρξή (περισσότερα…)
.
Καμιά φορά η ζωή σε προλαβαίνει και βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Πριν προλάβεις εσύ ο ίδιος. Τελικά, το μόνο πράγμα που έχεις και δεν έχεις ταυτόχρονα είναι ο χρόνος.
Σου ζητώ συγνώμμη για το χρόνο που δεν σου έδωσα, όταν τον ζητούσες. Τον είχα. Αλλά δεν τον είχα.
Ξεκουράσου.
Just hold on
Είμαι μακριά και ό,τι μπορώ να κάνω μου φαίνεται λίγο. Δεν πρόλαβα τίποτα. Εγώ φταίω. Κρατήσου σε παρακαλώ.
Κρατήσου.
Πες σου
Γεννιέσαι, κλαις, περπατάς. Σηκώνεσαι το πρωί, πας σχολείο. Σηκώνεσαι το πρωί, πας σχολείο. Σηκώνεσαι το πρωί, πας σχολείο. Σπουδάζεις. Σηκώνεσαι το πρωί, πας στη δουλειά. Σηκώνεσαι το πρωί, πας στη δουλειά. Σηκώνεσαι το πρωί, πας στη δουλειά.
Γαμάς, γαμιέσαι, φτύνεις, σε φτύνουν, τρίβεσαι. Παντρεύεσαι. Κάνεις παιδιά. Σηκώνεσαι το πρωί, τα πας στο σχολείο και μετά πας στη δουλειά. Σηκώνεσαι το πρωί, τα πας στο σχολείο και μετά πας στη δουλειά. Σηκώνεσαι το πρωί, τα πας στο σχολείο και μετά πας στη δουλειά.
Στην αρχή το αγαπημένο σου χρώμα είναι το μωβ, το κόκκινο, ή το πορφυρό. Μετά είναι το καφέ, το γκρι, ή το μπεζ. Στην αρχή γελάς μ’ εσένα. Mετά γελάς με τους άλλους.
Σήκω το πρωί και πήγαινε να σε βρεις. Πες σου συγνώμμη. Το επόμενο πρωί, φρόντισε να σηκωθείτε μαζί.
Ο αστρολόγος και ο ταξιδευτής
Ο αστρολόγος είπε στον ταξιδευτή: “Να, έχω εδώ φτιάξει έναν πλήρη ζωδιακό χάρτη, δώρο για σένα. Σε αντιπροσωπεύει απόλυτα. Από πίσω έχω σημειώσει τα πάντα για τον χαρακτήρα σου, τη ζωή σου, το μέλλον και το παρελθόν σου, τα μέρη που πήγες και τα μέρη που θα πας. Moυ πήρε δυο μέρες σκληρής δουλειάς”
“Δυο μέρες για κάτι που θα μπορούσες να κάνεις σε λίγα δευτερόλεπτα;”, απόρησε ο ταξιδευτής. “Το μόνο που είχες να κάνεις ήταν να μου δείξεις έναν καθρέφτη”.
Εκεί
Σου είχα πει να μην με περιμένεις άλλο αλλά δεν με άκουσες. Πάλι εκεί ήσουν. Δεν το ήθελα. Το θέλω ήταν λίγο. Πάντα σ’ εμάς το θέλω ήταν λίγο.
Δεν μπόρεσα τίποτα να σου υποσχεθώ πάλι. Γιατί ήξερα. Και ήξερες. Μετά από τόσο καιρό, η άρνηση και η κατάφασή μας είχαν γίνει τόσο εύληπτες όσο και ένα απλό νεύμα.
Πόσο; Φτάνει.
Να προσέχεις και να πίνεις το γάλα σου. Ο άντρας, σου;
Στάθης και Μαρία
Σε θυμάμαι τότε. Όταν έγερνες το κεφάλι σου τριάντα μοίρες δεξιά και με ρωτούσες πού πάνε οι έρωτες όταν πεθάνουν. Δεν πεθαίνουν, σου είχα απαντήσει. Μα πώς, αφού να, ο Στάθης με τη Μαρία δεν είναι πια μαζί, μου είπες.
Ναι, δεν είναι. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο έρωτάς τους πέθανε. Απλά πέταξε και επέστρεψε στη φωλιά του. Φωλιά; Ναι, βέβαια. Κάποιος άλλος Στάθης και Μαρία θα τον ξαναφωνάξει και θα κατέβει. Ξεκούραστος και επιθετικός. Και τι θα κάνει όταν κατέβει; Θα τους πάρει με τα νύχια του, θα τους σηκώσει στον αέρα και θα τους πετάξει σ’ ένα βράχο. Θα πονέσουν δηλαδή; Εννοείται.. πώς αλλιώς.
Σφίξε με, μου είπες και το έκανα. Συγνώμμη, σου ψιθύρισα. Το ξέρω, μου είπες και μου πήρες μια πίπα.
Ένα ψεύτικο δάκρυ είναι σαν χίλιες εύκολες ψεύτικες λέξεις. Φεύγουν από το στόμα σου και σαν μπούμερανγκ γυρίζουν και μπαίνουν μέσα σου από το αυτί σου. Σε τρώνε σιγά-σιγά, μέχρι να μην μπορείς το βράδυ να κοιμηθείς αγκαλιάζοντας απλά ένα μαξιλάρι.
Αγκάλιασε το μαξιλάρι σου αγάπη μου. Μπορείς.
3 comments